Vier jaar lang had ik niets geschreven op deze website. En dat had één reden: faalangst. Tot het voorjaar van 2020. Op advies van mijn SEO-adviseur besloot ik mijn slapende website te reanimeren. En zij had één eenduidig advies: bloggen! En lekker veel bij voorkeur. Hoe meer, hoe beter. Kwam dat even goed uit! Ik ben nu juist dol op schrijven. Dus in april 2020 publiceerde ik uiteindelijk mijn derde blog (ogen dicht en enter). En dat was eng. Want wat ik schrijf is persoonlijk en kwetsbaar. Zeker niet goed genoeg. Al helemaal nooit perfect en er is altijd wel iemand die er wat op aan te merken heeft.

Faalangst

En dat gebeurde direct al bij stukje nummer vier. Ook al had deze meneer mijn tongue-in-cheek achtig tekst iets te serieus genomen, desondanks voelde ik zijn reactie wél. En ik wist echt even niet meer waarom ik besloten had om zo kwetsbaar te zijn. Ineens was die daar weer in zijn volle, contraproductieve energie: faalangst! Die heerlijk, verlammende angst om fouten te maken. De angst dat er mensen zijn die me stom, dom, incompetent of irritant vinden. Want deze meneer was natuurlijk niet de enige met deze mening. Lezers zouden vast en zeker schrikken van de kwantiteit aan faalervaringen (en oh, mijn god, er is nog zoveel meer). Zo heb ik een eetprobleem gehad, ben ik overspannen geweest, en als mijn man zijn sokken niet in de was doet, denk ik dat ik niet goed genoeg ben. Bovendien ben ik minstens twee keer per jaar een hysterische perfectionistische moeder. Aai.

Kwetsbaar en open

Maar dit was nu precies mijn ding. Open zijn. Kwetsbaar. In mijn coachgesprekken ben ik open en eerlijk omdat ik de cliënt uitnodig dat ook te zijn. Het maakt het contact dieper en de progressie in het traject groter. Dat is wat ik doe en in mijn werk voelt dit gemakkelijk, natuurlijk. Functioneel ook. Maar op mijn website, online ben ik ineens open voor iedereen. Voor de hele wereld. Dat is toch wel andere koek. Het is alsof ik naakt ben, en zichtbaar voor iedereen, terwijl ik niemand zie.

Vermijden

Als ik luister naar mijn verlammende gedachten zou ik continu alles wat ik echt tof vind, waar ik blij van word, waar ik energie van krijg, vermijden. Ik heb namelijk nooit ergens zin in. In niks. Niet om naar buiten te gaan, niet om af te spreken met vrienden, niet om te sporten. Zelfs vlak voordat ik op vakantie ga, word ik heel erg chagrijnig. Eigenlijk doe ik het liefst helemaal niets. Nee, niet niks natuurlijk. Het liefst lig ik onder een dekentje op de bank, afstandsbediening in de hand. Chocola, wijn, kaasjes binnen handbereik en bingen maar.

De mogelijkheid om te falen

Weet jij wat je leuk vindt? Mooi! En nu doen! Nou dat dus, daar gaat het vaak mis. Want dan is daar namelijk de mogelijkheid om te falen. En dat doet pijn. En die pijn, die willen we dus niet. Maar het niet-doen levert ook niet zo erg veel op. Dag in dag uit op de bank liggen en eten, geeft op de lange termijn een bijzonder deprimerend resultaat. Mentaal en fysiek.

Afwijzing blijft uit

En toch is er op korte termijn ook die ontspanning. Eventjes dat geruststellende gevoel van opluchting, omdat je niet bang hoeft te zijn voor wat de mensen nu weer denken of vinden. De afwijzing blijft uit. En dat is ook een beloning op zichzelf. Lekker met je kop in het maaiveld, in plaats van erbovenuit. Er kan je niks gebeuren en het is heel gemakkelijk precies daar te blijven. Faalangst is verlammend als je besluit er naar te luisteren.

Ervarend leven

Sinds dit voorjaar publiceer ik ongeveer twee keer per maand een blog. En iedere keer vind ik het weer eng. Wetende dat mensen er wat van vinden. En ook is het voortdurend spannend om me kwetsbaar op te stellen. Dat gaat niet vanzelf, maar het is inmiddels een keuze geworden. Ik kies er steeds weer opnieuw voor om mijn kop boven het maaiveld uit te steken. Ogen dicht en enter. Het is nooit te laat om bewust te kiezen voor een ervarend leven. Natuurlijk ben je bang. Ik ook. Maar doe het toch maar.

Kies jij ook voor jezelf en doe jij waar je blij van wordt, wat JIJ werkelijk graag doet, waar jouw hart sneller van gaat kloppen?