Hij ligt er weer.
Een sportsok.
Half opgevouwen. Half opstand. Pal naast de wasmand. Alsof hij haar expres nét niet raakt.
Ik sta stil. Mijn lichaam staat al op scherp voordat mijn hoofd iets heeft kunnen bedenken. Mijn borst wordt strak. Mijn kaak ook. Het is alsof er iemand zachtjes maar dwingend fluistert: zie je wel.
Het gaat niet over sokken. Het ging nooit over sokken.
Het gaat over wat er in mij geraakt wordt op het moment dat ik erover struikel.
Ik ben niet belangrijk
Die gedachte komt niet als een zin. Hij komt als een steek.
Als een samentrekking.
Als iets ouds dat onmiddellijk wakker schrikt.
Ik ben niet belangrijk.
Er wordt geen rekening met me gehouden.
Ik doe er niet toe.
En voordat ik dat echt kan voelen, staat mijn boosheid al klaar. Mijn vertrouwde beschermer. Zij springt ertussen. Zij kan dit. Zij wordt scherp, cynisch, geïrriteerd. Zij verheft haar stem. Zij voelt sterk. En snel. Omdat ze weet: als ik boos ben, hoef ik niet te voelen hoe pijnlijk dit eigenlijk is.
Mijn partner hoort boosheid. Hij ziet verwijt.
Wat hij niet ziet, is dat ik op dat moment al lang niet meer in het hier-en-nu ben.
Het patroon
Ik hoor mezelf zeggen dat het respectloos is. Dat het zo moeilijk niet kan zijn. Dat ik dit al honderd keer heb gezegd.
Hij trekt zich terug. Of verdedigt zich. Of zucht.
En daar gaan we weer.
Het ziet eruit als twee volwassenen die praten over sokken.
Maar dat is niet wat het is.
Het zijn twee kinderen die vechten om gezien te worden.
Wat hier gebeurt, is geen communicatieprobleem.
Het is een innerlijk systeem dat wordt geactiveerd.
Er is een deel in mij dat ooit heeft geleerd dat onoplettendheid levensgevaarlijk is.
Dat niet-gezien-worden pijn doet.
Dat je beter kunt aanvallen dan instorten.
En dat deel doet exact waarvoor het is ontstaan.
Het beschermt mij tegen iets wat ooit te groot was om alleen te dragen.
En nee — dat betekent niet dat mijn partner “schuldig” is.
Maar het betekent óók niet dat ik me moet aanstellen of “niet zo moeilijk moet doen”.
De functie van de gedachte
De gedachte “ik ben niet belangrijk” is geen waarheid.
Het is een waarschuwingssignaal.
Ze zegt:
Kijk hier.
Hier zit iets ouds.
Hier is pijn die gezien wil worden.
Op het moment dat ik dat begrijp, verandert er iets fundamenteels.
Ik hoef mezelf niet meer te corrigeren.
Niet te verharden.
Of te verbeteren.
Ik mag mezelf ontmoeten
Onder mijn boosheid zit een zachter deel.
Jonger ook.
Een deel dat helemaal niet boos wil zijn.
Maar wil voelen dat het ertoe doet.
Hier kan ik me niet doorheen denken.
Hier mag ik vertragen.
Want zolang ik vanuit mijn boosheid reageer, blijft mijn partner zich verdedigen.
En we komen niet bij waar het eigenlijk over gaat.
De oplossing zit niet in beter communiceren.
Niet in regels.
Niet in afspraken over wasmanden.
De oplossing zit in innerlijke veiligheid.
Wat er wél verandert
Wanneer ik contact maak met dat gekwetste deel — niet om het te fixen, maar om het te zien — ontstaat er ruimte. Dan hoef ik niet meer te vechten om belangrijk te zijn. Dan ben ik belangrijk, van binnenuit.
Van daaruit kan ik zeggen:
“Dit raakt iets ouds in mij. Het gaat niet over de sokken. Ik voel me dan niet gezien.”
Dat is geen zwakte.
Dat is leiderschap over je binnenwereld.
En ja — dat vraagt moed.
Meer moed dan boos worden ooit heeft gekost.
Dit is normaal
Als jij dit herkent — die gedachte ik ben niet belangrijk — dan is er niets mis met jou. Echt niet.
Je systeem doet precies wat het ooit heeft moeten doen om te overleven.
Maar je hoeft hier niet bij te blijven.
Dit patroon is te begrijpen.
Te ontrafelen.
Te helen.
Je hoeft dit niet te accepteren.
Dit kan anders en ik kan je helpen
Geen quick fix.
Of als een malle manifesteren en vooral maar positief denken.
Jij bent niet kapot.
Ik ga je niet “beter maken”.
Ik werk met wat er in jou leeft. Met de delen die ooit te weinig ruimte kregen. Met zachtheid én scherpte. Met humor, warmte en eerlijkheid.
Als deze blog iets in jou heeft aangeraakt, dan is dat geen toeval.
Dit is precies het soort werk dat we samen kunnen doen.
👉 Voel je dat je hier niet bij wilt blijven?
👉 Wil je begrijpen waarom jij steeds in dit patroon belandt — en hoe het anders kan?
Neem een kijkje op mijn website. Lees verder. Voel of ik bij je pas.
Je hoeft dit niet alleen te doen.
En nee — je bent niet onbelangrijk.
Dat ben je nooit geweest.
Ik ben hier (ook) voor jou
Lees hier meer over een traject bij mij.
En bekijk ook eens deze dikke vette aanrader Brene Brown: de kracht van kwetsbaarheid.
Meer lezen van mij over dit onderwerp?
