Je voelt deze vraag als je wakker ligt om drie uur ’s nachts. Als je hart te snel gaat en je telefoon pakt om iets te lezen — wat dan ook, in godsnaam — zodat je maar niet hoeft te voelen. En ook als je naast je partner ligt en denkt: waarom voel ik me zo alleen terwijl je hier bent?
Is dit de partner waarmee ik verder wil? En je denkt het niet één keer. Je leeft erin.
Niet kiezen is ook een keuze
Dit is het moment waarop jouw keuzes gewicht krijgen. Blijven is een keuze. Weggaan ook. Maar blijven terwijl je niet kiest — dát is waar de paniek zit. Want diep vanbinnen weet je dit al: door niet te kiezen, kies je ook.
Voordelen van niet kiezen
En die voordelen zijn groot. Je hoeft niemand pijn te doen. En je verliest je partner niet. Je hoeft niet te ontdekken dat je misschien tóch spijt krijgt. En je hoeft ook niet je hele leven opnieuw vorm te geven. Niet kiezen houdt alles open. En precies dat voelt veilig. Totdat het dat niet meer doet.
Je verdwijnt
Want ondertussen gebeurt dit: Je slaapt slecht. Bent continu bezig met de relatie — zelfs als je met andere dingen bezig zou moeten zijn. Vanuit het niets voel je te pas en te onpas paniek opkomen. En je gaat je terugtrekken van je partner en zoekt daarna in wanhoop weer bevestiging. Dichterbij. Weg. Dichterbij. Weg. Je partner voelt het natuurlijk ook. Misschien benoemt ze het. Misschien wordt hij stiller. Misschien juist onrustig. Maar iedereen weet: jij bent er niet helemaal. En dat doet iets met jullie.
Niet dramatisch.
Maar sluipend.
Problemen lossen we op met ons hoofd
Wat je op dit punt bijna automatisch gaat doen, is dit probleem proberen op te lossen met je hoofd. Je denkt. Analyseert. Maakt lijstjes. Praat met vrienden. Luistert podcasts. Vraagt jezelf af: is dit genoeg? Je probeert zekerheid te vinden vóórdat je durft te voelen. Maar deze vraag laat zich niet oplossen in je hoofd. Sterker nog: denken houdt het probleem in stand.
Hoofd & lijf
Want je hoofd wil veiligheid. Geen spijt. Geen verlies. Geen pijn. En je lijf wil iets anders. Je lijf wil waarheid. Je kan het voelen in je adem die soms stokt. In de spanning in je borst. In hoe de toekomst voelt. Maar je hebt nooit geleerd om die taal te vertrouwen. Dus blijf je hangen. In twijfel. Angst. En uitstel.
Afwezig in je eigen leven
Dit is het moment waarop volwassenheid wordt gevraagd. Niet de volwassenheid van “verstandig zijn”. Maar de volwassenheid van verantwoordelijkheid nemen. Nu ben je geen kind meer. En je hoeft ook niet af te wachten, tot iemand anders de antwoorden geeft. En je kunt ook de verantwoordelijkheid niet blijven overdragen aan je partner. Want jouw antwoorden weet alleen jij. Misschien nog niet met je hoofd. Maar wel al lang met je lichaam. Je wacht, en denkt: Als jij verandert, weet ik het wel. Als jij me geruststelt, voel ik het wel. Maar zo werkt het niet. Het antwoord ligt niet bij de ander. En het ligt niet in je hoofd.
Het antwoord in al bij je, je verstaat het alleen niet
Misschien is dit dé partner. Misschien ook niet. Maar zolang jij blijft vluchten in denken, blijft deze vraag je leven beheersen. Wat nodig is, is niet een besluit. En weer aanwezig zijn.
In je lijf.
In je angst.
En in je verlangen.
Dat is waar het antwoord voelbaar wordt.
Ik help je echt luisteren en verstaan
Ik herken dit. Ik heb ook zo’n hoofd. En ook werk ik dagelijks met mensen die precies hier vastzitten. Mensen die slim zijn, gevoelig, loyaal — en doodmoe worden van die gedachtes die ze gijzelen. Ik help je luisteren, voorbij je gedachten. Niet naar wat je zou moeten voelen, maar naar wat er (al die tijd) gewoon al is. Zodat deze vraag — is dit de partner waarmee ik verder wil — niet langer alles opslokt.
Als je dit leest en voelt: dit gaat over mij dan is dat geen toeval. Stuur me een bericht.
Meer van mij lezen over dit thema?
