Hij loopt langs je en raakt je aan. Niet grof. Gewoon even een hand. Een kneepje. Een aanraking uit liefde. En toch verstrakt er iets in jou. Je lijf trekt zich terug nog vóór jij kunt bedenken waarom. Je reageert scherp. En hij voelt dat. En daar sta je dan. Met een lichaam dat nee zegt en een hoofd dat het niet goed kan uitleggen.

Wat hier vaak misgaat (en wat bijna niemand benoemt)

Veel vrouwen die googelen op mijn man zit altijd aan me denken dat er iets mis is met hen. Alsof ze koud zijn geworden. Afgestompt. Niet meer liefdevol. Maar wat als je lichaam niet tegen aanraking is — maar tegen de manier waarop verbinding wordt gezocht?

Liefdestalen die elkaar niet verstaan

Voor veel mannen is aanraking een primaire liefdestaal. Het is hoe ze nabijheid voelen. Bevestiging. Verbinding. Maar dat betekent niet automatisch dat het voor jou ook zo werkt. Misschien is jouw liefdestaal emotionele afstemming of gezien worden in woorden. En als aanraking komt zonder die bedding, dan voelt het niet als liefde — maar als iets wat van je gevraagd wordt. Niet bewust, of kwaadwillend. Maar wel voelbaar.

Welk deel van jou trekt zich terug?

In IFS kijken we niet naar jou als één geheel, maar naar delen. Vaak is er:

• een beschermend deel dat zich afsluit voor aanraking

• een overlevingsdeel dat geleerd heeft om te verdragen

• en soms een jong deel dat ooit verlangde naar zachtheid, maar die niet veilig voelde

Dat beschermende deel is niet tegen je man.
Het is vóór jou en zegt: Niet zo. Niet nu. Niet op deze manier.

‘Wat heb je nodig?’ is een mooie vraag — maar vaak te groot

Dit is ook mijn favoriete vraag. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben hier vaak geen antwoord op. Omdat we leren om over hun eigen signalen heen te leven. Dan weet je niet wat je nodig hebt. Je weet alleen wat je niet meer kunt dragen. En dat is óók informatie.

Mijn man zit altijd aan me – wat wil dit je eigenlijk zeggen?

Het gaat zelden alleen over aanraking. Hij gaat over te weinig afstemming, te weinig ruimte om te voelen wat er in jou leeft. Je lijf zegt: Ik ben mezelf een beetje kwijtgeraakt in dit contact. En dat vraagt niet nog harder praten. Geen betere uitleg. Maar meer luisteren — eerst naar jezelf. 

Verzachting in plaats van oplossen

Dit stuk gaat niet over grenzen stellen. Niet over wie gelijk heeft. Of wie er moet veranderen. Het gaat over begrijpen wat er onder jouw afkeer ligt, zodat aanraking misschien ooit weer iets kan worden dat ontstaat
in plaats van iets dat verdragen moet worden. En soms begint dat niet met een gesprek met hem, maar met een eerlijke ontmoeting met jezelf.

Wil je hier verder in zakken, dan is dit geen “communicatietrucje”-thema. Dit is werk op laagjes. Met delen, veiligheid en timing. En precies dáár vindt verandering plaats.

Meer lezen van mij? Misschien vind je dit ook interessant: