Je komt thuis. Het huis is veel te stil. Hij ligt op de bank. Telefoon in zijn hand. Je voelt een steek in je lijf. Daarna warmte. Spanning. Je mond voelt droog ineens.
“Serieus?” hoor je jezelf zeggen. “Jij zou toch koken?!”
Hij kijkt niet echt op. Zegt dat hij het vergeten is. Dat hij zo begint. Je voelt je hart bonzen, je fronst onwillekeurig. En je denkt nog: neemt hij me nu in de maling?! Maar het is al niet meer te stoppen, zelfs als je implodeert voelt het krachtig en overweldigend en allesomvattend.
En het irritantste?
Je snapt zelf niet eens waarom je nou weer zo boos wordt.
Het gaat nooit over dit moment
Op het eerste gezicht lijkt het eenvoudig. Hij hield zich niet aan een afspraak. Punt.
Maar als je heel eerlijk bent, voel je: dit gaat niet over nu. Niet over koken vanavond, over de afspraak die jullie hadden gemaakt.
Dit gaat over alle keren dat hij heeft gezegd dat hij iets zou doen en het niet deed. Dit gaat over op elkaar kunnen rekenen. Over vertrouwen. En dat dit niet de eerste keer is. Ergens goed verstopt voel je dat het iets veel belangrijkers raakt. Iets veel groters dat er al veel langer was. Vertrouwen. Op elkaar kunnen rekenen. Het gaat over dat bekende gevoel dat je niet echt gezien wordt. Gewoon niet zo erg belangrijk.
Alsof jij er niet echt toe doet.
Waarom boosheid zo snel komt
Boosheid is snel. Staat eigenlijk altijd vooraan. Klaar om te voor schijn te komen, wachtend op een excuus om het stuur over te nemen, zo lijkt het soms wel. En ja, boosheid kan ook heerlijk zijn. De focus ligt namelijk buiten jezelf. De ander is fout. Jij niet. Zolang je boos bent, hoef je niet te voelen hoe alleen het van binnen is en hoe zeer je verlangt echt gezien te worden. Boosheid geeft kracht. Controle. Het voelt sterk. En precies daarom grijpen we er zo automatisch naar.
Wat er onder je boosheid zit
Onder die boosheid zit vaak iets zachts. Iets ouds. Misschien kregen jouw gevoelens vroeger weinig ruimte, leerde je vooral sterk te zijn, mocht je niet zeuren, niet lastig zijn. En onmacht en verlies van autonomie die je toen voelde, kan er tien keer zo hard uitkomen in je volwassen leven. Omdat je je nooit meer zo machteloos wilt voelen als toen je jong was (en er weinig over te zeggen had als kind). Dus in je relatie kan dat gaan wringen. Want elke keer dat je partner je niet lijkt te zien, wordt die oude pijn geraakt. Maar nu wil je niet meer zwijgen. Inmiddels kun jij prima je grens aangeven. Nu heb je eindelijk een stem, nu kun je reageren. En je lijf is zo veel sneller dan je hoofd kan bijhouden. Dus die keus is al gemaakt, voordat je goed en wel begrijpt wat er nu eigenlijk gebeurt.
Waarom je boosheid soms zo heftig voelt
Jij wordt feller. Hij trekt zich terug. En ineens sta je lijnrecht tegenover elkaar, terwijl je eigenlijk alleen maar verbinding wilt.
Als jouw boosheid groter voelt dan het moment, raakt het waarschijnlijk iets wat al langer bestaat. Het is een trigger, een oude teleurstelling, een niet uitgesproken pijn. Het moment in het hier en nu, raakt een herinnering. Diep in je. Een pijn. En dat is zo’n naar gevoel dat je moet reageren. Je denkt niet meer na. En je gaat vechten, verdedigen, je gelijk halen. In de hoop dat hij je ziet. En zo kom je samen in een patroon dat zich steeds opnieuw herhaalt. Maar de verwijdering tussen jullie wordt ondertussen steeds groter. Want de boosheid maakt je hard. Ontoegankelijk.
De weg eruit begint bij jou
Je kunt het niet stoppen midden in de ruzie. Niet terwijl alles in jou nog aan staat. Duwt. Je kunt het later stoppen, als je lijf en je hoofd rustig zijn en het lukt om te reflecteren op je eigen reactie.
Stel jezelf dan één eerlijke vraag: wat raakte mij hier zo?
Vaak kom je dan niet uit bij je partner, maar bij jezelf. Bij de teleurstelling, bij het gevoel dat je er alleen voor staat, dat je je niet belangrijk voelt, niet geliefd, of niet serieus genomen. Dat je het gevoel hebt dat jouw partner niet ziet hoe veel je doet, hoe veel je draagt. Als je dát kunt voelen, zonder jezelf af te wijzen, verandert er iets. Dat is de eerste stap terug naar verbinding met jezelf (en dus ook met je partner).
Woede maakt je onzichtbaar, onbereikbaar voor verbinding
Als je zo boos bent, kan je partner je ook niet meer echt zien, niet met je verbinden, omdat het lijkt alsof de emotie je helemaal overneemt. Waardoor jij er niet meer echt bent. Je hart lijkt zich te sluiten, je bent niet meer echt hier. Je gaat uitverbinding met jezelf. Ook voor jouw partner is dat heftig om te zien. Naar alle waarschijnlijkheid zal jouw partner dan ook defensief reageren. Waardoor je samen in die dynamiek blijft zitten die zich eindeloos herhaalt. Totdat jij een laag dieper zakt. Want er is altijd een emotionele onderstroom en dat is waar het echt over gaat.
Je emotionele emmer loopt over, en waarschijnlijk al een hele tijd
Als je voortdurend boos bent op je partner betekent dat er waarschijnlijk veel is gebeurd tussen jullie. En nu kun je gewoon niet meer lief doen, al zou je het misschien wel willen, omdat je ongelooflijk boos bent op alles wat jouw partner allemaal heeft laten liggen. Al de keren dat je je alleen hebt gevoeld, afgewezen. Je hebt al meer dan genoeg kwetsuren opgelopen in deze relatie. Wonden waar jij niet goed voor gezorgd hebt. Open pijn, die niet netjes is afgehecht. Vertrouwen dat is geschaad. Misschien waren het ogenschijnlijk kleine botsinkjes, maar het hoopt op. Het is een emotionele emmer die steeds voller wordt. Dus het is zaak dat hier eerst voor wordt gezorgd, voor alle kwetsuren, hoe klein ook. Tijd heelt de wonden niet, nooit. Het maakt zuurder. Tijd zorgt voor verwijdering. Verdiept pijn. Want ondertussen vergeet je lijf niets (the body keeps the score). Je kunt het niet met je hoofd parkeren. Het blijft tussen jullie in staan, totdat jullie dit doorbreken. Totdat jullie het echt anders gaan doen.
Vertrouwen en heling
Wat nu nodig is, is wondverzorging. Zorgen voor al de pijn die zich verstopt heeft onder jouw woede. De zachte emotie, het stille verlangen wat jij (al veel te lang) alleen draagt. Het is nodig om elkaar weer te gaan vertrouwen, maar eerst moeten de kaarten op tafel. Het is verschrikkelijk, ongemakkelijk ook, maar er bestaat geen snelle oplossing. En misschien is er zelfs wel helemaal geen oplossing. Maar je kunt wel de weg terug vinden naar jezelf. En dus ook naar je partner. Daarvoor is het nodig dat jij gaat voelen wat er bij jou speelt, zodat je dit vervolgens ook kan gaan delen met je partner. Als het voor jou veilig genoeg voelt om je vuisten te laten zakken. Het is belangrijk voor jou om een stem te geven aan alles waar je (allemaal) boos over bent. Niet je schreeuwstem, maar je zachte stem, daar waar het verlangen en de teleurstelling is, waar de focus naar binnen gaat. Naar wat jij eigenlijk voelt, welke grens je partner over is gegaan, welke herinnering jouw lijf schreeuwt, welk verlangen en welke behoefte er onbeantwoord blijft in jou.
Boos op je partner? Dit hoeft geen eindstation te zijn
Als je vaak boos bent op je partner, betekent dat niet dat je nu eenmaal een bozig type bent. Het betekent dat er iets in jou om aandacht vraagt. Boosheid is geen vijand. Boosheid kan een zeer effectieve (en soms de enige) manier zijn om grenzen aan te geven. Want dat is wat er gebeurt. De woede die in je leeft kun je zien als een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen. Te voelen welke grens jij voelt. Welke pijn, welke teleurstellingen hieronder liggen. Zodat je je eigen patronen van binnenuit gaat begrijpen. Zodat er ook ruimte gaat komen voor wat JIJ belangrijk vindt, voor jouw waarden. Voor jouw behoeftes en verlangens. Want waar grenzen liggen, daar liggen ook je waarden, je wensen. Dit betekent dus naar binnen bij jezelf. Naar je gevoel. Naar de emotionele onderstroom. Focus intern in plaats van extern.
Misschien is er geen oplossing. Maar elkaar horen, spreken voor alle gevoelens die er in jou zijn, luisteren naar die van je partner, daar begint de verbinding. Daar is kwetsbaarheid en dat maakt de bodem vruchtbaar voor vertrouwen. Dat is fundering. Verbinden in je kwetsbaarheid.
Dat vraagt iets van je. Maar iedereen kan dit. En nee — dit hoeft je niet alleen te doen.
In mijn coaching (en ook in relatietherapie) werk ik met partners en stellen die vastlopen in boosheid binnen hun relatie. Niet door te analyseren wat de ander fout doet, maar door te kijken naar wat er binnenin jou geraakt wordt. Van daaruit ontstaat rust. Helderheid. En ook meer verbinding — met jezelf én met je partner.
Is dit thema: ‘boos op je partner’ herkenbaar voor jou? Dan nodig ik je uit om verder te lezen op mijn site of een vrijblijvende afspraak te plannen.
Het kan echt anders.
Zachter.
Eerlijker.
Met minder boosheid — en nog veel meer jij.
Klaar met je boosheid? Plan een afspraak, dan gaan we samen uitvogelen hoe jij dit achter je kan laten en kan gaan beginnen met echt vrij leven.
Meer van mij lezen?
