We hadden al een paar dates gehad. Hij was echt leuk. Zo iemand waarvan je denkt: dit zou ‘m kunnen zijn. Thuis op de bank scrolde ik door onze berichten. Ik bleef hangen bij zinnen die ik al kende. Hoe hij reageerde. Hoe ik dan weer reageerde. Ik zag ons al zitten over een paar maanden, vrienden die zouden vragen hoe we elkaar hadden ontmoet. Ik had het begin van ons verhaal al gemaakt.
Onwillekeurig moest ik glimlachen. Ja, dit was anders. Dat voelde ik. De volgende dag stuurde ik hem iets luchtigs. Met een vraag erin. Hij reageerde niet, maar had het bericht wel gezien. Daarna appte ik nog iets, iets losser, alsof het me niet uitmaakte. Maar hij stuurde niets meer terug. En een dag later ook niet. Ik checkte wanneer hij voor het laatst online was geweest. Ik verzon redenen die logisch klonken. Hij was druk met werk. Met de verbouwing. Hij had iets gezegd over zijn moeder die ziek was. Misschien was er iets gebeurd. Misschien had hij een ongeluk gehad.
“Waarom word ik geghost?” Die vraag bleef maar door mijn hoofd gaan. “Ik wil alleen weten of je nog leeft.”
Dat appte ik niet. Maar ik dacht het wel. En ergens wist ik al wat er aan de hand was. Ik wilde er alleen niet naartoe. Ik werd geghost.
Geghost worden maakt je gek op een stille manier
Geghost worden komt vaak voor bij het daten en kan je flink aan het twijfelen brengen. Geghost worden maakt je onzeker, het doet pijn. En het maakt je gek, maar op een stille manier. Er is geen ruzie. Geen einde. Geen uitleg. Alleen een gesprek dat ineens stopt. Je blijft kijken naar dat laatste bericht. Je hoofd gaat terug naar elk moment waarop het nog goed voelde. Je probeert het te begrijpen, alsof er ergens een fout zit die je nog kunt herstellen als je maar lang genoeg zoekt. Waar ging het mis? Wat heb ik gemist? En ondertussen gebeurt er iets waar je geen grip op hebt. Je gaat jezelf wantrouwen.
Waarom word ik geghost?
Eigenlijk weet je het al. Maar het doet zo’n pijn omdat het bevestigt wat je denkt over jezelf. Je wordt geghost omdat hij je niet leuk genoeg vindt. Omdat hij niet geïnteresseerd is om je beter te leren kennen. Dit is het. Het is geen puzzel die je nog op moet lossen. Het is niet mysterieus, of ingewikkeld. Gewoon iemand die niet wil maar het niet rechtstreeks zegt.
Wat ik ondertussen aan het doen was
Ik dacht echt dat ik het goed deed. Ik stelde vragen. Veel vragen ook. Waarschijnlijk was het meer een interview dan een dialoog, vooral omdat hij nauwelijks wat vroeg. Ik stelde vragen omdat ik nieuwsgierig was, maar ook omdat stiltes me onrustig maakten. Ik luisterde. Mijn aandacht ging volledig naar hem. Ik was bezig hem te leren kennen, maar liet mezelf nauwelijks zien (zodat ik niet door de mand zou vallen). En ergens daar ging het al mis. Ik voelde niet of hij bij mij paste. Ik was te druk bezig me af te vragen of ik het goed deed.
Waar ik mezelf verloor (en waarom dat zo logisch voelde)
In mijn hoofd was hij een 9. Hij had iets wat ik wilde. En ik voelde me kleiner dan hem. Alsof ik geluk had dat hij überhaupt met mij op date ging. Dus ging ik mijn best doen, ik werkte ervoor. Ik deed alsof ik ontspannen was, terwijl ik spanning voelde. Ik deed alsof het me niet zoveel deed, terwijl ik al hoopte. Ik deed alsof ik hem leuk vond, terwijl ik dat eigenlijk helemaal nog niet kon beoordelen. Ik was hem aan het invullen. En mezelf aan het aanpassen.
Dat komt natuurlijk ergens vandaan. Als je vroeger niet echt gezien bent, leer je dit vanzelf. Ik dacht dat ik mezelf moest verkopen, dat ik de beste versie van mezelf moest zijn, maar daarvoor moest ik mezelf verlaten, pas dan zouden we met elkaar kunnen verbinden. En ik dacht dat ik daar ver mee kwam.
Waarom het zo binnenkomt
Omdat het niet alleen over hem gaat. Het raakt iets wat er al zat. Die twijfel. Dat gevoel dat er misschien iets mis is met je, maar je niet weet wat. Dus ga je zoeken. In gesprekken. In appjes. In jezelf. Je wilt snappen wat er gebeurd is. Maar eigenlijk wil je weten of je goed genoeg was.
Wat ik toen niet wilde horen
Je kunt iemand niet overtuigen om je leuk te vinden. Je kunt iemand niet laten blijven door het goed te doen. En je kunt niet voelen of iets klopt als je alleen bezig bent met hoe jij overkomt. Zolang ik daarmee bezig was, voelde ik helemaal niet of het tussen ons ergens op leek.
Wat er voor mij veranderde
Geghost worden is me heel vaak gebeurd. En elke keer dacht ik: wat is er mis met mij? Ik heb zelfs wel eens gevraagd. Maar daar kwam natuurlijk geen antwoord op. Misschien had hij het druk. Misschien was er iets gebeurd. Maar eerlijk? Dat soort verhalen houden je vast. Hij was niet genoeg in mij geïnteresseerd. En ik was mezelf niet. Dus hij heeft mij niet echt ontmoet. En ik hem eigenlijk ook niet, als ik heel eerlijk ben. Dat is de pijnlijke waarheid.
Wat ik toen niet wist
Ik dacht dat ik beter moest worden. Ik dacht dat ik moest leren hoe ik iemand kon laten blijven. Maar dat was het niet. Ik had te leren dat ik mezelf niet meer verlaat. Dat ik voel wanneer ik dat doe. Dat ik stop met genoegen nemen met kruimels. Dat ik mezelf niet meer kleiner maak om iemand anders groot te houden.
Dit is waar het voor mij op neerkomt
Niet dat iemand je niet ghost. Maar dat jij jezelf niet meer kwijtraakt in contact. Dat je voelt wat er gebeurt. Dat je aanwezig blijft. Dat je niet alleen kijkt of hij jou wil, maar ook of jij hem wil. En dat je blijft staan, ook als iemand wegvalt.
Wat betekent geghost worden?
Geghost worden betekent dat iemand met wie je contact had, ineens niks meer van zich laat horen. Alsof diegene is verdwenen. Dat maakt het zo verwarrend, omdat jij nog midden in het contact zat en het voor jou nog niet klaar was.
Waarom ghosten mannen (of vrouwen)?
Omdat het makkelijker is om niets meer te laten horen dan om eerlijk te moeten zeggen: “ik vind je niet zo leuk.” De meeste mensen willen geen ongemakkelijk gesprek voeren of iemand teleurstellen. Dus kiezen ze voor de uitweg die voor hén het minst spanning oplevert, en dat is verdwijnen. Mannen en vrouwen ghosten allebei. Iemand die ghost vindt confrontatie opzoeken in elk geval ongemakkelijker dan eerlijk zijn.
Ligt het aan mij als ik geghost word?
Nee. Maar het raakt vaak wel iets in jou. Geghost worden zegt in eerste instantie iets over de ander: hij of zij wil niet en zegt dat niet eerlijk. Tegelijk kan het je confronterend zijn voor jou, omdat je je misschien afgewezen voelt. Het is wel interessant om te onderzoeken hoe jij in het contact staat: raak je jezelf kwijt, ga je invullen, pas je je aan? Daar zit geen schuld, maar wel een ingang.
Waarom doet geghost worden zo veel pijn?
Omdat er geen einde is. Je blijft achter met vragen. Met een gevoel dat nog niet “af” is. Je brein blijft zoeken naar een verklaring, omdat het verhaal niet klopt. En ondertussen raakt het vaak een dieper stuk: de angst om niet goed genoeg te zijn.
Hoe ga je om met geghost worden?
Niet door het te analyseren tot je een antwoord hebt. Maar door terug te gaan naar jezelf.
Waar was jij in dit contact?
Voelde je echt wat er gebeurde?
Of was je vooral bezig om het goed te doen?
Hoe eerder je dat leert zien, hoe minder je blijft hangen in iemand die allang weg is.
Hoe voorkom ik dat ik weer geghost word?
Dat kun je niet volledig voorkomen. Wat je wel kunt veranderen, is hoe jij in contact staat. Dat je niet meer genoegen neemt met halve aandacht. Dat je je intuïtie volgt en misschien checkt bij de ander, wat jij denkt te voelen (in plaats van invullen en conclusies trekken). Dat je jezelf niet kleiner maakt om iemand te laten blijven. Dan wordt ghosting minder iets wat je overkomt, en meer iets wat je eerder ziet aankomen.
Pijn hoort bij de liefde, maar zelfverlating niet
Dit had ik willen weten toen ik daar zat. Met mijn telefoon in mijn hand. Wachtend op iemand die niet meer kwam. Niet hoe ik hem terug kon krijgen. Maar hoe ik mezelf niet meer kwijt zou raken in dat wachten. Hoe langer je dit blijft doen, hoe normaler het voelt om jezelf kwijt te raken in contact. En hoe moeilijker het wordt om nog te voelen wat echt klopt. Dat is precies waar ik nu met mensen werk. Niet hoe je ghosting voorkomt. Maar hoe je stopt met jezelf aanpassen, invullen en najagen. Zodat je niet meer leeft op kruimels, maar kiest voor iets wat echt klopt.
Plan een intake als je klaar bent met twijfelen aan jezelf, blijven appen en genoegen nemen met te weinig, en wilt leren hoe je stevig bij jezelf blijft.
