Schreeuwende kinderen, eten koken, het is al veel te laat, ik moet opschieten. Er zijn weken dat ik er dagelijks mee worstel. Soms zelfs meerdere keren op een dag. Een hinderlijke, knagende, bijtende, zeurende onrust. Een onrustig gevoel dat alle aandacht lijkt op te eisen. Voordat ik het goed en wel door heb, heb ik mezelf al een glas rode wijn ingeschonken en lukt het me mezelf een beetje ontspanning in te drinken. Er zijn twee mogelijke strategieën om met mijn onrust om te gaan:

  • Vechten (heel hard werken, fanatiek sporten, huis poetsen)
  • Vluchten (alcohol drinken, eten – het liefst chocola -, dekentje op de bank, afstandsbediening in de hand, het liefst alle drie tegelijk)

 

onrustig gevoel

Niet voelen

Run Forrest Run!’  roept mijn systeem. Het lijkt wel een primair reflex. Ik voel de onrust als een soort rommelende onweersbui opkomen en ik zet het vervolgens op een (mentaal) rennen. Ik wil niet voelen wat ik voel. Sterker nog, ik wil helemaal niets voelen en ik zoek afleiding in alles dat me helpt om maar in godsnaam niet te hoeven voelen. En als dat onrustige gevoel is ver weg lijkt is  fijn, heel fijn.

 

Korte termijn

Een dikke, vette chocoladereep naar binnen werken ís natuurlijk superlekker. Of rode wijn drinken om de scherpe randjes wat zachter te maken. Maar als ik iedere keer dat een onrustig gevoel me terroriseert op deze manier reageer, word ik dikker en dikker, en ga ik minder goed in mijn vel zitten. Als ik veel te hard werk, krijg ik veel meer gedaan, ervaar ik bovendien iets dat op succes lijkt, maar op de langere termijn is dat niet uit te houden. Ik kan en wil niet continu in de overdrive zitten en iedere impuls direct bevredigen, want op een bepaald moment ben ik vet, ongelukkig of uitgeput.

Vermijden is fijn

En dat is direct ook de crux van het probleem. Vermijden en niet hoeven voelen, afleiding zoeken, levert mij zeker wat op. Ik ben op dat moment namelijk even niet bezig met mijn onrustige gevoel. Op korte termijn werkt dat. En dat is tegelijk de beloning, daarom is dit gedrag zo verslavend. Daarom is het zo uitnodigend om ervoor weg te blijven lopen.

Niet met jezelf bezig

Onrust is irritant. En het is superverleidelijk om niet met jezelf bezig te zijn. Jezelf te begraven in van alles en nog wat, afleiding te zoeken, naar buiten te bewegen in plaats van naar binnen. En het is daarom een essentiële stap je bewust te worden van de aantrekkelijke voordelen die het je biedt. Deze pre’s zorgen er ook voor dat je in dit gedrag blijft hangen, of hier naar terug grijpt.

Weglopen van problemen

Als het werkt voor jou en jij en je directe omgeving hebben er geen last van, dan is dat natuurlijk prima. Maar als je voortdurend wegloopt van je onrust is het alsof je je rotzooi in een te kleine doos propt. Uiteindelijk past er niks meer bij, wordt het teveel, gaat de deksel niet meer dicht en krijg je er last van.

Contact met jezelf

In een coachtraject help ik cliënten om weer contact te maken met zichzelf. Niet als een nieuwe controle strategie om je goed te voelen, maar om te leren goed te voelen. Mijn ervaring is dat als je in contact met jezelf, met vriendelijke aandacht, dat je dan ook gaat voelen wat je nodig hebt. En af en toe afleiding zoeken, of iets vermijden is natuurlijk geen misdaad. Zolang het bewuste keuze is. Zolang je opmerkzaam blijft, wat er in jouw doos zit en hoe vol die is.

Goed voelen

Het alternatief voor vermijden en controleren is voelen. Aanwezig blijven bij die verschrikkelijke onrust. Super vervelend en dat wil natuurlijk helemaal niemand. Maar als je het een keer doet en dus geen pakketjes gaat bestellen op internet, of gaat zitten klooien met je telefoon en gewoon gaat zitten voelen, hoe zou dat zijn? Kom maar onrustig gevoel. Kom maar! Ik kan je hebben. Want dat kan je. Je wordt niet verpletterd, je gaat iets aan wat er toch wel is. Als je dat eens probeert. Heb je het weleens gedaan? Zitten en voelen?

Zure appel

Uiteindelijk is het te gek als je dit ervaart, want dat knagende, onrustige gevoel gaat dus gewoon over. Ook zonder dat je het uit moet roken. Ik ga het niet mooier maken dan het is. Het is een vieze gore zure appel met een smerige worm erin, je moet er even doorheen. Maar op lange termijn voelt het echt goed. Dit gedrag is namelijk vaak in overeenstemming met jouw persoonlijke waarden. Je voelt je geen slaaf meer van je gevoel, maar je krijgt je zelfbeschikkingsrecht terug. En je weet precies wat er in die doos zit en hoe vol die zit. Eens in de zoveel tijd, schuif je je doos op schoot en haal je al je onrustige gevoelens er één voor één uit en gaat ze eens lekker doorvoelen, zonder chocola of rode wijn. Alleen maar zitten en voelen. Wat heb je te verliezen?