Waarom voel ik me altijd te veel

Waarom voel me altijd te veel? Het gevoel dat ik te veel heb gedeeld, te kwetsbaar was, te veel ruimte in heb genomen. En altijd komt daarna dat overheersende gevoel van schaamte. De mogelijkheid dat ik zo iemand ben van wie andere mensen moe worden. Zo iemand die te veel aandacht vraagt. Gadverdamme.

Je te veel voelen en daarna kapot schamen

Eigenlijk was het een leuke avond. Tot je in bed ligt. Je denkt terug aan dat gesprek. Je had iets te veel gedronken misschien, achteraf. Je was iets te enthousiast vermoedelijk. Op je telefoon zie je de drie berichtjes die je gisternacht nog hebt gestuurd naar de gastheer. Bedankt voor de uitnodiging! Wat was het gezellig! Wat een leuke avond! Die uitroeptekens ook. Waarom heb je dat gestuurd?! Hij heeft ze gewoon gezien, maar niet geantwoord. Hij dacht waarschijnlijk ook: o mijn god, heb je haar weer.

En je denkt: waarom voel ik me altijd te veel?

Hoe je hebt geleerd dat je te veel bent

Tegen mij werd vroeger letterlijk gezegd: “Doe niet zo dramatisch.” “Stel je niet zo aan.” “Doe eens normaal.” “Hou je eens rustig anders wordt het janken geblazen.” “Je bent ook wel erg gevoelig.” En langzaam trek je een conclusie: het ligt aan mij. Dus ga je jezelf af knippen.

Je gevoel.

Knip.

Je temperament.

Knip.

Je eigenheid.

Knip.

En je leert dat sommige delen van jou welkom zijn. En andere delen niet.

Waarom jezelf kleiner maken niet werkt

Dus ga je delen van jezelf onderdrukken. Je wordt minder. Je zegt minder. Voelt minder. Verwacht minder. Je leert je inhouden. Maar hoe kleiner je wordt, hoe leger je je je voelt. Want je kunt de schaamte niet oplossen door steeds minder van jezelf te worden. Maar dat is wel precies wat er gebeurt. Totdat sociale contacten doodvermoeiend worden en je je steeds meer gaat terugtrekken. Totdat je langzaam helemaal verdwijnt en vergeet wie jij bent.

Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg

Dat is de echte vraag. Niet: Ben ik te veel? Maar: Waarom blijf ik mezelf corrigeren? Waarom geloof ik nog steeds dat ik kleiner moet worden om welkom te zijn? Eigenlijk is het best begrijpelijk, want je bent je eigen recensent geworden. Je innerlijke criticus laat geen spaan meer van je heel. En waarom doe je dat? Waarom breek je jouw enthousiasme af door te verdwijnen?

Omdat het veiliger is. Je hoofd boven het maaiveld uitsteken betekent dat je kop eraf gehakt kan worden. En dat wil niemand.

Verlangen naar jezelf zijn

Natuurlijk wil je verbinding met anderen, maar dat betekent niet jezelf onder de bus gooien. Je wil gewoon jezelf kunnen zijn. Wie je bent moet eruit. Ook al kunnen velen van ons dat met groot succes onderdrukken. Maar de prijs is te hoog. En als je jezelf steeds kleiner maakt en die delen van jezelf blijf onderdrukken en wegduwen, dan ben je dus uiteindelijk jezelf niet meer.

Zo stop je het patroon

Dit patroon kun je doorbreken. Door wanneer de schaamte opkomt niet onmiddellijk naar de schaar te grijpen. Door te voelen wat je voelt, te doen wat past bij jou. En ben je enthousiast, energiek, kun je goed kwetsbaar zijn, durf je jezelf (per ongeluk) te laten zien? Dan is dat ook heel mooi. Dapper ook. En iets dat meer mensen zouden moeten doen. Omdat het belangrijk is te laten zien wie je bent. Omdat het belangrijk is jezelf te zijn.

Dit is jouw leven. Er zijn al zo veel anderen. En een leven waarin je voortdurend jezelf wegknipt is uiteindelijk veel eenzamer dan een leven waarin sommige mensen je te veel vinden.