Waarom voel me altijd te veel? Na een gewoon gesprek. Een etentje. Na een vergadering. Nadat je een appje hebt gestuurd… Steeds hetzelfde gevoel. Dat je te veel hebt gezegd. Te veel hebt gevoeld. Te veel hebt gevraagd. En te veel liet zien. Altijd te veel. Alsof er iets fundamenteel mis is met jou. Alsof iedereen een handleiding heeft gekregen over hoe je mens moet zijn, behalve jij.
Hoe het voelt om je altijd te veel te voelen
Eigenlijk was het een leuke avond. Tot je in bed ligt. Je denkt terug aan dat gesprek. Je had iets te veel gedronken. Iets te veel verteld, iets te persoonlijk. Je was iets te enthousiast. Op je telefoon zie je de drie berichtjes die je gisternacht nog hebt gestuurd naar de gastheer. Bedankt voor de uitnodiging! Wat was het gezellig! Wat een leuke avond! Die uitroeptekens ook. Waarom heb ik dat gestuurd?! Hij heeft ze gewoon gezien, maar niet geantwoord. Hij dacht waarschijnlijk ook: o mijn god, heb je haar weer. Te aanwezig. Te luid, te overdreven. Gewoon veel te veel. En je denkt: waarom voel ik me altijd te veel? Herken je dit? Dan herken je waarschijnlijk ook de schaamte die erop volgt.
Hoe je hebt geleerd dat je te veel bent
Tegen mij werd vroeger letterlijk gezegd: “Doe niet zo dramatisch.” “Stel je niet zo aan.” “Doe eens normaal.” “Hou je eens rustig anders wordt het janken geblazen.” “Je bent ook wel erg gevoelig.” En je hoort: je overdrijft. Je stelt je aan. Te hysterisch. Te gevoelig. En langzaam trek je een conclusie: het ligt aan mij. Dus ga je jezelf af knippen.
Je gevoel.
Knip.
Je boosheid.
Knip.
Je eigenheid.
Knip.
En je leert dat sommige delen van jou welkom zijn. En andere delen niet.
Waarom jezelf kleiner maken niet werkt
Je wordt minder. Je zegt minder. Voelt minder. Verwacht minder. Je leert je inhouden. Maar hoe kleiner je wordt, hoe leger je je je voelt. Want je kunt de schaamte niet oplossen door steeds minder van jezelf te worden.
Wat als jij stopt met jezelf wegknippen?
Dat is de echte vraag. Niet: Ben ik te veel? Maar: Waarom doe ik steeds met mezelf mee?
Waarom blijf ik mezelf corrigeren? Waarom geloof ik nog steeds dat ik kleiner moet worden om welkom te zijn?
Dit doorbreek je door wanneer de schaamte opkomt niet onmiddellijk naar de schaar te grijpen. En niet omdat iedereen houdt van alles wat je bent en laat zien. Maar omdat het bij jou hoort. En omdat een leven waarin je voortdurend jezelf wegknipt uiteindelijk veel eenzamer is dan een leven waarin sommige mensen je te veel vinden.
Waarom voel ik me altijd te veel?
Omdat je ooit hebt geleerd dat sommige delen van jou niet welkom waren. En misschien is dat wel volwassen worden. Niet steeds minder worden, maar jezelf juist steeds meer laten zien. Je kunt voor iemand te veel zijn en dat is misschien wat ongemakkelijk. Maar je kunt onmogelijk te veel jezelf zijn.
Originele blog was geschreven op 1 januari 2026 – herschreven op 27 juni 2026
