Merk je dat je dat lastig vindt? Om grenzen aan te geven binnen je relatie?
Je partner zegt iets wat over je grens gaat. Een opmerking. Zucht. Een blik. Je voelt het. En meteen daarna gebeurt er iets anders. Een stem zegt: doe niet zo moeilijk. Je overdrijft. Die stem voelt bekend. Dus je slikt. Relativeert. Vraagt je af: waarom vind ik het zo moeilijk om grenzen aan te geven? En zo raakt je nee langzaamaan steeds verder uit beeld. En met je nee verdwijnen tegelijkertijd ook je verlangens. Want wie geen grens mag hebben, mag ook niet echt willen.
Waarom vind ik het moeilijk om grenzen aan te geven?
Het gaat niet over assertiviteit. Je kunt heel goed zijn in communiceren en jezelf desondanks alsnog volledig verlaten. Wat hier speelt, is dat jouw zenuwstelsel heeft geleerd: als ik mijn grens serieus neem, raak ik iets kwijt. Aandacht. Liefde. Veiligheid. Verbinding. Dus een lomp nee, gewoon zeggen wat je voelt is echt geen oplossing. Dat is alsof je iemand vraagt te rennen op een been dat ooit is gebroken en nooit mocht helen.
Feelings are facts
Je gevoel is geen mening. Geen interpretatie. Of zwakte. Dat samentrekken in je buik. De impuls weg willen kijken. Dat gevoel dat je steeds een beetje kleiner wordt. Dat is de grens. Niet iets wat je hoeft te onderbouwen. En niet iets wat je hoeft te verdedigen, of uit hoeft te leggen. Het is natuurlijk helemaal nooit oké als je partner je uitscheldt, kleineert, minacht of voortdurend bekritiseert. Ook niet als je hier aan bijdraagt en hetzelfde doet. Dat is niet gezond, niet volwassen, dat beschadigt. Het is niet leuk als grap. Het is niet dat jij te gevoelig bent. En er is evenmin iets mis met je intuïtie.
Een grens is een grens. Ook als niemand hem respecteerde toen je klein was.
Waarom dit niet alleen van jou is
Dit zit niet alleen in jouw geschiedenis. Dit zit ook in het systeem waar je uit komt. De generaties voor jou (vooral vrouwen) die leerden: vooral niet zeuren. Niet janken. Niet lastig zijn. Viel je? Sta gewoon op! Moest je huilen? Stel je niet zo aan! Wilde je iets anders? Wie vroeg jou wat?! Voelde je de emotie langzaam opbouwen in je borstkas? Nou ophouden anders wordt het janken geblazen! En mannen mogen al helemaal niet huilen, kwetsbaar zijn. Zelfs als ze willen is er die interne stem die zegt: doe normaal. Hoe onmogelijk wordt het dan om bij je gevoel te komen?
Dus nee, het is niet raar dat jij dit nu in je liefdesrelatie tegenkomt. Het is logisch. Pijnlijk logisch.
Wat er gebeurt als je jezelf hierin kwijtraakt
Je past je aan tot je jezelf niet meer voelt. En je voelt dan ook niet meer wat je eigenlijk wilt, of verlangt. Niet omdat je geen verlangens hebt, maar omdat ze te gevaarlijk waren om te voelen. En diep vanbinnen weet je: dit klopt niet meer. Dat is geen ontevredenheid. Dat ben jij.
Het is niet te laat
Je kunt hier niet “even” iets aan doen. Niet zonder stil te staan bij wat je ooit hebt moeten opgeven. Maar je kunt wel stoppen met doen alsof jouw nee niet bestaat. En misschien is dat vandaag het enige wat nodig is: dat je stopt met jezelf gaslighten.
Jouw nee klopt, ook als die fluistert
Die nee die je voelt klopt. Ook als hij trilt. En ook als hij nog geen woorden heeft. Je bent niet moeilijk. Zeker niet te laat. En al helemaal niet kapot.
Individuele coaching
Als je merkt dat dit thema diep in je liefdesrelatie zit — en dat je dit niet “even” oplost met wat praten of grenzen oefenen — dan werk ik in individuele coaching vanuit IFS met precies dit stuk. Niet om je harder te maken. Maar om je juist terug te brengen naar jezelf, vóórdat je leerde dat jouw nee niet mocht bestaan.
