Ze stuurt een appje: “Sorry, het lukt me vanavond toch niet.”
Meer niet. Geen uitleg. Ook geen emoji.
Je leest het bericht opnieuw.
En dan nog een keer.
Heb je iets verkeerd gezegd?
Is ze boos?
Je typt een reactie, wist hem dan weer. Het liefst stuur je iets waardoor alles weer oké is. Rationeel weet je wel dat er waarschijnlijk niets aan de hand is. Maar tegelijkertijd durf je je eigen gevoel niet te vertrouwen zonder dat je de geruststelling krijgt van je vriendin.
Waar die behoefte aan bevestiging écht vandaan komt
Als je voortdurend bevestiging van anderen nodig hebt, gaat het zelden over onzekerheid alleen. Het gaat over wie er vroeger aan het stuur moest zitten. Zo leeft er ergens in jou een deel dat heeft geleerd dat het super belangrijk is steeds alles wat je voelt, denkt en wil af te stemmen met anderen. Je weet zeker dat je alleen zo verbonden blijft. Dat je alleen op deze manier veilig bent. Dat deel van jou is scherp en loyaal. Dus je scant gezichten, toon, timing. Het deel voorkomt zo afwijzing nog voordat die kan ontstaan.
Behoefte aan validatie is aangeleerd
En dit is aangeleerd. Want misschien was er thuis weinig ruimte voor jouw mening. Bijvoorbeeld omdat er een broer of zus was die veel zorg vroeg; omdat harmonie belangrijker was dan wat jij voelde. Het kan ook zijn dat je misschien iets te veel beschermd werd, waardoor je niet kon oefenen met falen en weer opkrabbelen. En dan leer je subtiel dat jouw gevoelens er niet echt toe doen. En dat betekent dat het voelt alsof je alleen overleeft als je bevestiging krijgt van de ander.
Hoe dat er nu uitziet
Bij een keuze verschijnt meteen twijfel. Meerdere stemmen beginnen tegelijk te praten. Eén stem zegt: dit wil ik eigenlijk niet. Een andere fluistert: maar wat vindt de ander ervan? Nog een stem dringt aan: straks neem ik de verkeerde beslissing. Dus stel je beslissingen uit en vraag je aan vrienden wat zij vinden, wat zij denken. Niet omdat je geen ruggengraat hebt — maar omdat een oud deel in jou gelooft dat autonomie risico betekent.
Waarom dit zo vermoeiend is
Bevestiging zoeken vraagt constante waakzaamheid. Je bent altijd nét een stapje buiten jezelf. Je lichaam voelt spanning, maar mag geen richting geven. Je intuïtie spreekt, maar wordt overruled door je gedachten. Na een tijdje voelt voelen vaag. Je vertrouwt je eigen gevoelens ook niet meer. En zo raak je vervreemd van iets dat zo dicht bij je is.
Dus: hoe los je dit op?
Op het moment dat je bevestiging vraagt aan iemand anders, gebeurt er intern al iets heel specifieks. Vaak is er eerst een lichamelijk signaal: aanspanning in je buik, druk op je borst, een lichte terugtrekbeweging. En pas daarna komt de neiging om te handelen. Appen. Vragen. Uitleggen.
Niet te snel schakelen: vertraag
Wat helpt, is niet het juiste antwoord vinden — maar dat eerste moment niet overslaan. Even blijven bij wat zich aandient voordat je naar buiten beweegt. Wat probeert er nu voor mij te zorgen? Misschien merk je: ik wil dit zo snel mogelijk oplossen zodat dat ongemak voorbij is. Of: ik wil zeker weten dat ik oké ben. Ook dat is informatie.
Waarom heb je voortdurend bevestiging van anderen nodig?
Elke keer dat je het ongemak een paar seconden langer verdraagt zonder jezelf te corrigeren, ontstaat er iets nieuws. Zo leer je je jezelf opnieuw te vertrouwen. Misschien lees je dit terwijl je dat appje nog steeds open hebt staan. Je telefoon in je hand. En heel misschien merk je — heel even — dat je al weet wat voor jou klopt, nog vóórdat iemand het bevestigt. En precies daar is waar je begint.
Je kunt niet iedereen tegelijk blij maken
En tegelijkertijd is er ongemak. Maar dit is jouw leven. En als elke (belangrijke) beslissing in je leven, eerst gefiatteerd moet worden door je vrienden en je familie, dobber je langzaam weg van jezelf. Weet je niet meer wat je voelt, wat je wilt. Wat jij zou kiezen. Uiteindelijk vindt iedereen iets anders. Want (godzijdank!) iedereen ìs anders. Jij dus ook.
Ik kan je helpen meer jezelf te worden, zodat je bevestiging vindt bij jezelf, ook zonder de ander.
Wil je meer van mij lezen over dit thema?
