Waar word je gelukkig van? Ik had er eindeloos over nagedacht. Lijstjes gemaakt. Afwegingen. Voor- en nadelen. Scenario’s. In mijn hoofd dan. En ondertussen deed ik niets, voelde ik een soort verlamming. Ik wist niet waar ik gelukkig van werd, ik wist niet wat ik wilde. En ik durfde het ook niet te bedenken, omdat iets in mij toch geloofde dat ik nooit zo krijgen wat ik ambieerde. Dan maar beter niet verlangen. Dan kan het ook niet tegenvallen.
Waar word je gelukkig van?
Het is alweer lang geleden, maar als je me toen had gevraagd waar ik gelukkig van werd, had ik je prima antwoord kunnen. Simpel: Kwetsbaarheid. Vrijheid. Verbinding. Het klinkt allemaal heel volwassen en doordacht. Maar het weten was niet mijn probleem. Het probleem was dat ik er niet naar leefde. Ik wist wat ik verlangde, wat belangrijk was. Maar ik wist het niet om te zetten in iets concreets.
Ik bleef wachten
Ik bleef hangen in denken. Analyseren. Twijfelen. Wachten. Wachten tot het duidelijk werd. Tot ik geen angst meer zou voelen voor de toekomst. Totdat ik wakker zou worden met vertrouwen en geloof in mezelf. Wat maar niet kwam.
Het hoofd is een perfecte schuilplaats
In je hoofd kun je alles overwegen zonder iets te verliezen. In je hoofd stel je niemand teleur. Daar zet je geen status op het spel. Maak je geen fouten maken. Je hoofd is een perfecte schuilplaats waar je eindeloos kunt nadenken over wat je gelukkig zou maken, zonder ooit te hoeven voelen hoe spannend het is om er echt voor te gaan. Om risico’s te nemen.
Overleven
Wat ik lang niet wilde zien, is dat mijn hoofd niet zozeer op zoek was naar waarheid, maar naar veiligheid. In IFS-termen: een beschermend deel dat zegt: “Niet doen. Nog niet. Eerst zeker weten.” Dat deel klinkt verstandig. Maar het hield mij stil. Het zette me vast.
Wachten in leegte
En ondertussen gaat het leven gewoon door. Met kleine gemiste momenten. Met een vaag gevoel van leegte. En het idee dat je jezelf steeds nét niet tegenkomt. Ik leefde op de vlakte, in de marge. Alsof ik naar mijn leven keek van een afstand. Ik zat er niet helemaal in. Ik zat op de tribune van iets dat er van een afstand heel saai uit zag.
Wat is de prijs die je betaalt?
De vraag “waar word je gelukkig van?” is verraderlijk. Omdat je hem kunt beantwoorden zonder dat er iets verandert. Maar de echte vraag is: wat doe je niet, terwijl je dondersgoed weet dat het ertoe doet? En: wat kost het je om te blijven wachten?
Leven naar je waarden is spannend
Ik ontdekte dat ik geluk verwarde met comfort. En waarden met idealen. Maar leven naar je waarden voelt zelden comfortabel. Het voelt onrustig. Spannend. Onhandig. Het vraagt actie terwijl alles in je zegt: doe normaal.
Niet iedereen wordt blij van jouw waardegerichte acties
Waardegerichte actie is niet heroïsch. Het is vaak klein. En ongemakkelijk. Het gesprek dat je uitstelt. De grens die je inslikt. De stap die je al jaren overweegt maar nooit zet. Niet omdat je het niet weet. Maar omdat je het niet durft. Omdat er te veel op het spel staat en niet iedereen er blij van zal worden.
Je kunt prima eindeloos vermijden, wachten, uitstellen
En dit is het punt waar ik geen zachte woorden meer voor heb: je kunt hier blijven hangen. Blijven denken. Blijven wachten. Maar noem het dan geen zoeken naar geluk. Noem het wat het is. Uitstel.
Waar word je gelukkig van?
Geluk komt niet na helderheid. Helderheid komt na beweging. Na doen, na kiezen. Na het verdragen van het ongemak dat daarbij hoort.
Niet bij een antwoord.
Maar bij een keuze.
Meer lezen over dit thema?
