Waar word je gelukkig van?
Ik had er eindeloos over nagedacht.
Lijstjes gemaakt. Afwegingen. Voor- en nadelen. Scenario’s.
In mijn hoofd dan.
En ondertussen deed ik niets.
Waar ik gelukkig van word?
Als je me toen had gevraagd waar ik gelukkig van werd,
had ik je prima antwoord kunnen.
Simpel: Kwetsbaarheid. Vrijheid. Verbinding.
Het klinkt allemaal heel volwassen en doordacht.
Maar het weten was niet mijn probleem.
Het probleem was dat ik er niet naar leefde.
Ik bleef wachten
Ik bleef hangen in denken.
Analyseren. Twijfelen. Wachten.
Wachten tot het duidelijk werd.
Tot ik zeker wist dat het klopte.
Tot ik geen angst meer zou voelen.
Alsof geluk een logische conclusie is
in plaats van een risico.
Het hoofd is een perfecte schuilplaats
Daar kun je alles overwegen
zonder iets te verliezen.
Geen mensen teleurstellen.
Status niet op het spel zetten.
Geen fouten maken.
Je kunt daar eindeloos nadenken over wat je gelukkig zou maken
zonder ooit te hoeven voelen
hoe spannend het is om er echt voor te gaan.
Overleven
Wat ik lang niet wilde zien,
is dat mijn hoofd niet zozeer op zoek was naar waarheid,
maar naar veiligheid.
In IFS-termen: een beschermend deel dat zegt
“Niet doen. Nog niet. Eerst zeker weten.”
Dat deel klinkt verstandig.
Maar het houdt je stil.
Wachten in leegte
En ondertussen gaat het leven gewoon door.
Niet dramatisch.
Niet met grote rampen.
Maar met kleine gemiste momenten.
Met een vaag gevoel van leegte.
Met het idee dat je jezelf steeds nét niet tegenkomt.
Wat is de prijs die je betaalt?
De vraag “waar word je gelukkig van?”
is verraderlijk.
Omdat je hem kunt beantwoorden
zonder dat er iets verandert.
Maar de echte vraag is:
wat doe je niet, terwijl je dondersgoed weet dat het ertoe doet?
En:
wat kost het je om te blijven wachten?
Leven naar je waarden is spannend
Ik ontdekte dat ik geluk verwarde met comfort.
En waarden met idealen.
Maar leven naar je waarden voelt zelden comfortabel.
Het voelt onrustig. Spannend. Onhandig.
Het vraagt actie
terwijl alles in je zegt: doe normaal.
Niet iedereen wordt blij van jouw waardegerichte acties
Waardegerichte actie is niet heroïsch.
Het is vaak klein. En ongemakkelijk.
Het gesprek dat je uitstelt.
De grens die je inslikt.
De stap die je al jaren overweegt
maar nooit zet.
Niet omdat je het niet weet.
Maar omdat je het niet durft.
Je kunt prima eindeloos vermijden, wachten, uitstellen
En dit is het punt waar ik geen zachte woorden meer voor heb:
Je kunt hier blijven hangen.
Blijven denken. Blijven wachten.
Maar noem het dan geen zoeken naar geluk.
Noem het wat het is.
Uitstel.
Waar word je gelukkig van?
Geluk komt niet na helderheid.
Helderheid komt na beweging.
Na doen, na kiezen.
Na het verdragen van het ongemak dat daarbij hoort.
Deze blog is geen uitnodiging om alles om te gooien.
Het is een confrontatie.
Als je geraakt bent,
is dat niet omdat ik iets nieuws zeg.
Maar omdat je dit al wist
en er niets mee deed.
En als je voelt: godverdomme, dit gaat over mij —
dan zit je precies goed.
Niet bij een antwoord.
Maar bij een keuze.
Meer lezen over dit thema?
