Waarom vermijden veilig voelt — en hoe je weer durft.
Niet durven door faalangst. Is dat herkenbaar voor jou?
Niet beginnen, niet kiezen, niet proberen. Want zolang je niets doet, kun je ook niet falen. En eerlijk is eerlijk: vermijden voelt heerlijk. Rustig. Comfortabel. Veilig. Het probleem is alleen ondertussen gaat het leven verder. Zonder jou.
Als je klein bent, geloof je nog in jezelf
Toen mijn oudste zoon Sam leerde fietsen, viel hij. Op zijn knieën. Op zijn handen. En zelfs een keer op zijn gezicht. Toch stond hij iedere keer weer op. Daarna stapte weer op de fiets. Geen één keer zei hij: “Ik kan dit niet. Dit lukt me nooit.” Niet één keer.
Faalangst ontstaat vaak juist bij te veel bescherming
Soms ben je als kind niet te weinig beschermd, maar juist te veel. Vanuit warmte en liefde. Misschien dat je ouders zelf een beetje aan hun lot werden overgelaten als kind. Dan is het niet zo gek dat je je eigen kinderen wil laten voelen dat je er helemaal bent. Dat je wil helpen, dat ze er niet alleen voor staan. Goed bedoeld. Liefdevol zelfs. Maar daardoor leerde je niet dat als je valt, je ook weer op kan staan. Dat falen oké is. En dat je het aankunt. Dus werd falen iets groots. Iets spannends. Iets griezeligs. En nu, later, voelt elke stap als een mogelijk fiasco.
Niet durven door faalangst = een vermijdend leven
Zolang je niet opstapt blijf je stilstaan, wordt je wereld kleiner, raak je verder weg van wat je verlangt. Faalangst beschermt je niet tegen pijn. Beschermt je tegen leven. Vanuit IFS gezien is faalangst geen probleem dat weg moet. Het is een deel van jou dat zegt: “Doe het maar niet. Dan kan er ook niets misgaan.” Dat deel wil je beschermen tegen schaamte, afwijzing en het gevoel dat je het niet kunt. En eerlijk: dat is logisch. Maar dit deel is niet wie jij bent. Het is een beschermdeel.
En je hoeft het niet alleen te doen
Je hoeft niet ineens dapper te zijn. Of in je eentje te leren falen. En je hoeft jezelf zeker niet van de fiets af te gooien. Je mag het leren in contact. Zoals wanneer een kind leert fietsen en erop mag vertrouwen dat er iemand is die je vasthoudt, meeloopt, aanmoedigt, jou vertrouwt en laat zien dat het niet erg is wanneer je toch een keer valt. Iemand die pas echt loslaat als jij zelf voelt: ik kan dit.
Zelfenergie is: samen durven
Moed is niet: geen angst hebben. Moed is: angst voelen en tóch bewegen — met steun. Zelfenergie zegt:
“Ik zie dat je bang bent.
Je hoeft dit niet alleen te doen.
Ik blijf bij je.”
En dat is precies wat ik doe in mijn werk.
Niet durven door faalangst is begrijpelijk
Het heeft je ook geholpen. Ooit. Maar je mag nu iets anders leren. Dat je kunt proberen. Dat je kunt vallen. En dat je niet verdwijnt als het misgaat. Je hoeft het niet alleen te doen. Ik loop (een stukje) met je mee. Ik hou je vast waar het spannend is. En ik laat pas los als jij stevig genoeg staat.
Meer van mij lezen over dit thema?
