Waar het begon met stil worden
Bijna iedereen leert dit ergens.
Niet per se met woorden.
Maar met spanning in de lucht.
Een blik misschien.
Jezelf niet durven uiten begint bij de stem die je in moet slikken.
Je leert: ik mag geen ruimte innemen. Ik moet me schamen. Dit moet stil.
Je had een stem, maar gebruikte haar niet
De jongen die voelt dat hij anders verlangt en merkt dat zijn blik te lang blijft hangen.
Hij zegt niets.
Het meisje dat sneller denkt dan de klas aankan en haar hand niet meer opsteekt.
Zij zegt niets.
De jongen die maar niet kan stoppen met bewegen en steeds hoort: doe normaal, wees rustig.
Hij leert zichzelf in te slikken.
Het meisje dat voelt wat er thuis gebeurt niet oké is, maar voelt dat ze te klein is om het te stoppen.
Dat ze niets kan doen.
Niet kan spreken.
Jezelf niet durven uiten
Steeds weer hetzelfde moment.
Dezelfde beweging.
Je voelde.
Maar je gevoel kon niet.
Je had een stem.
Maar je was te klein om iets te kunnen doen.
En je slikte de woorden in.
Wat veiligheid je heeft gebracht
Niet omdat je niets te zeggen hebt.
Maar omdat je lichaam al wist hoe gevaarlijk spreken kon zijn.
Afwijzing.
Spot.
Straf.
Verlies van liefde.
Zwijgen als bescherming
En dus wordt zwijgen een vorm van intelligentie.
Onderdrukking een vorm van zorg.
Voor het systeem.
En de ander.
Voor de verbinding.
Alle kleuren mogen bestaan
Dat oordeel later — ja, mensen vinden iets.
Dat is waar.
Maar wat pijn doet is niet dat anderen iets vinden.
Wat pijn doet is dat jij jezelf al tegenhoudt voordat je zichtbaar was.
Alsof er een oud waarschuwingssysteem zegt: dit is niet veilig.
En misschien is echte vrijheid niet dat niemand meer oordeelt.
Maar dat jij niet langer hoeft te verdwijnen om erbij te mogen horen.
Dat al je kleuren mogen bestaan.
Ook die welke ooit te veel waren.
Juist die.
