We hadden bijna een jaar verkering toen ik erachter kwam dat hij met zijn ex en kinderen nog ieder jaar bij zijn bejaarde moeder Sinterklaas bleek te vieren. Ik voelde me erbuiten gezet. Naïef ook. Alsof ik vanuit een dik matglas naar ze keek. Zij waren samen een gezinnetje. Maar dat werd nooit uitgesproken. Het was subtieler. Ik merkte het aan de vakanties waar ik niet bij was, de gebeurtenissen in het leven van de kinderen waarbij ik niet werd uitgenodigd. De werkfeestjes die altijd zonder partner leken te zijn. De vrienden die ik nooit zag. Het pijnlijkste was misschien wel dat hij het nooit rechtstreeks zei. Hij probeerde eromheen te bewegen. ‘Nee joh, dat is niet zo belangrijk. Ik heb er ook geen zin in. Wij gaan nog wel een keertje samen op reis.’ Terwijl de alarmbellen in mijn hoofd oorverdovend afgingen was er een ander deel in mij dat me suste. ‘Hij is toch lief, je weet toch dat hij van je houdt.’ Alsof het mijn behoeftigheid was, mijn gedoe dat ik me niet gekozen voelde. Alsof het niet echt waar was.
Niet gekozen worden is vaak veel minder mysterieus dan we ervan maken
We zijn ontzettend goed in verklaringen bedenken voor gedrag dat we eigenlijk prima begrijpen.
Hij heeft het gewoon heel druk op zijn werk. Als de verbouwing achter de rug is, heeft hij weer ruimte voor mij. De kinderen hebben hem nodig. Zijn scheiding is ingewikkeld. Hij heeft bindingsangst. Hij heeft veel meegemaakt. Het is gewoon niet het goede moment.
En al die verklaringen kunnen zelfs waar zijn. Mijn ex had daadwerkelijk twee kinderen en een bejaarde moeder. Dat waren geen smoesjes. Alleen: het resultaat voor mij bleef hetzelfde. Er was onvoldoende plek voor mij. Hij koos niet voor mij.
Hoe ziet ‘niet kiezen’ eruit?
Gekozen worden betekent niet dat je altijd op nummer één staat. Als er al kinderen zijn uit een eerdere relatie is het helemaal niet gek dat je als ouder je kinderen op nummer één zet. Want kinderen, ziekte, werk, ouders, vrienden natuurlijk vragen die soms prioriteit. En je hoeft niet direct de stekker eruit te trekken als jouw vriend een keer een afspraak moet verplaatsen. Het gaat om een patroon.
Maakt jouw partner daadwerkelijk ruimte voor jou in zijn leven?
Hoef je niet voortdurend te wachten op “later”?
Komt wat jouw partner zegt overeen met het gedrag, met wat jouw partner doet?
Waarom blijf jíj?
De vraag is niet:
Waarom kiest mijn partner niet voor mij?
Maar:
Waarom blijf ik een partner kiezen die mij niet kiest?
“Ik voel me eigenlijk nooit gekozen,” zei een cliënt laatst. “En daar verlang ik zo naar.” Ze wacht op haar vriend, al jaren. Totdat hij gaat scheiden, totdat de kinderen het huis uit gaan. Totdat … wachten totdat ze gekozen wordt en ondertussen denkt ze ook ‘ik ben nu al zo veel jaren aan het wachten, dat het ook wel wel heel erg zonde is als ik nu de stekker eruit trek, dan is het wachten helemaal voor niets geweest… En bovendien als ik eerlijk ben, wil ik helemaal niet alleen zijn. Want dan heb ik niemand. Misschien is dit niet veel, maar ik heb tenminste nog een relatie. En hij is ook helemaal geen slecht persoon. We hebben het ook gezellig.’
Wachten wordt een manier om niet te hoeven erkennen wat er nú is
Zolang je wacht, leef je deels in de toekomstige relatie. Niet in de relatie zoals hij nu is. Als straks… dan… En daardoor hoef je misschien niet volledig te voelen: Dit is wat hij mij nu geeft. Is dit voor mij genoeg? Hij kan van je houden én je toch niet genoeg kunnen of willen bieden.
Waarom neem je genoegen met zo weinig?
Voor mij is dat een bekend gevoel. Ik zie mezelf nog zitten op de vensterbank bij mijn ouders, helemaal ‘klaar’ wachtend op een vriendje dat niet belde, uiteindelijk nooit kwam. Ik was ooit het meisje, en later de vrouw die wachtte. Maar niet diegene waarop werd gewacht. Omdat ik dankbaar was met wat ik kreeg. En wat ik kreeg voelde als liefde.
De mannen of jongens op wie ik viel waren helemaal geen foute gasten. Het waren prima jongens, die gewoon niet echt voor mij kozen. Niet honderd procent. Ergens had ik altijd het gevoel dat het fijn was dat ik erbij mocht zijn. Dat ik dankbaar mocht zijn dat ik überhaupt een vriendje had. Met de kruimels die ik kreeg.
Als liefde vroeger iets was waar je blij mee moest zijn wanneer het beschikbaar was, kan wachten op liefde heel vertrouwd voelen.
Het moeilijke: stoppen met wachten betekent óók iets verliezen
Maar als jij stopt met wachten, verlies je niet alleen die relatie. Je verliest óók:
- de hoop
- de toekomstige versie van de relatie
- het idee dat al die jaren ergens toe hebben geleid
- misschien iemand van wie je werkelijk houdt
Dat maakt blijven begrijpelijk zonder het goed te praten.
Later houdt de relatie in stand. Later… als de scheiding rond is, de kinderen uit huis zijn, als het rustiger wordt, als de ex uit de schuldsanering is. En ondertussen hoef je die ene rotvraag niet te beantwoorden: als er niets verandert en dit is de relatie, wil ik hem dan nog steeds?
Wat betekent jezelf kiezen dan werkelijk?
Je wilt gekozen worden door je partner. Terecht. Maar je hebt hier geen controle over, geen invloed op. Wat je wel kan doen is zelf kiezen. En zelf kiezen betekent hier eerder: de werkelijkheid serieus nemen. Niet langer vragen: Wat kan ik doen waardoor hij uiteindelijk voor mij kiest? Maar: Als dit is wat deze relatie mij werkelijk biedt, nu op dit moment, kies ík hier dan voor? Is dit wat het nu is genoeg voor mij?
Het originele blog is geschreven op 4 april 2026. Op 23 augustus 2026 heb ik deze blog herschreven en opnieuw gepubliceerd.
