Klap je dicht in gesprek met je partner, vooral wanneer emoties oplopen? Misschien herken je dat je ineens niets meer weet te zeggen. Dat je hoofd leeg wordt, je wegkijkt of stilvalt. In deze blog lees je waarom je dichtklapt in gesprekken en wat er op zo’n moment in je gebeurt.
Als je dichtklapt in gesprek met je partner
Je merkt dat je regelmatig stilvalt tijdens een gesprek. Emoties van je partner komen hard binnen en je weet niet goed waarom. Je verlangt naar rust, maar er is juist afstand tussen jullie. Hoe stiller jij wordt, hoe meer zij lijkt te praten. En die gesprekken voelen verstikkend. Het liefst wil je weg, verdwijnen. Haar ogen worden steeds groter en ze lijkt iets te verlangen wat jij niet hebt. Het enige wat je wil is dat het stopt.
Waarom je dichtklapt in gesprekken
Van buiten lijkt het alsof je afsluit. Alsof het je niets kan schelen. Alsof je haar negeert. Maar van binnen voelt het alsof je iets moet oplossen, terwijl je niet weet wat. Je voelt stress. Het voelt alsof je geen controle meer lijkt te hebben over de situatie. Niet over de emoties van je partner, maar ook niet meer die van jezelf. Je voelt eigenlijk gewoon niet echt meer iets. En dan lijkt het alsof je niets meer te zeggen hebt over wat er gebeurt.
Wat er gebeurt in je lichaam als je blokkeert
Wanneer je zenuwstelsel overbelast raakt, verschuift je aandacht. Niet bewust, maar automatisch. Ineens wordt het stil in je hoofd en klap je dicht in het gesprek. Je merkt dat je gedachten afdwalen, dat je naar je telefoon grijpt, je geïrriteerd voelt. Of helemaal niets voelt. En het is echt niet zo dat je haar niet belangrijk vindt. En ook is het moeilijk om te zien dat ze soms heel erg geëmotioneerd raakt, juist wanneer jij dicht klapt. Jouw systeem probeert te voorkomen dat het verder escaleert. Op deze momenten kun je niet helder meer nadenken. Niet reflecteren. Of even rustig voelen wat er aan de hand is. Je wilt gewoon maar één ding: dat de druk stopt.
Waarom praten niet meer lukt op dat moment
Voor jouw partner voelt het misschien alsof het gesprek net begint. Maar voor jou is het dan al te veel. Je bent over je grens. Zonder dat je dat bewust hebt besloten. En precies dáár ontstaat de pijn: zij voelt zich alleen en jij voelt je tekortschieten. Je voelt dat je dichtklapt. De woorden zijn weg en het gesprek valt stil.
Waarom je dit hebt aangeleerd
Waarschijnlijk heb je ooit geleerd – vaak zonder dat je het doorhad – dat het veiliger was om weinig te voelen, geen ruimte in te nemen, sterk te zijn. Niet omdat er iets mis was met jou of je opvoeding. Maar omdat het toen werkte. Niet voelen gaf rust. Niets zeggen voorkwam gedoe. Heeft je veilig gehouden. Dat was slim. Toen. Maar in een liefdesrelatie werkt dit anders. Intimiteit vraagt dat je aanwezig blijft, ook (en juist) wanneer het spannend wordt.
Wat helpt als je dichtklapt in gesprek
Je hoeft haar niet te begrijpen. Ook hoef je niet met een oplossing te komen. En je hoeft al helemaal niet uit te leggen wat je zelf nog niet snapt. Eén zin kan al genoeg zijn. Die beschrijft wat je ervaart, die iets zegt over jouw emoties, ook al zijn die misschien vlak, zonder de vinger te leggen bij de ander. Bijvoorbeeld:
“Ik klap nu dicht. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Het is blanco in mijn hoofd. Ik heb even tijd nodig.”
Je hoeft het niet goed te zeggen. Het gaat er niet om dat je het perfect uitlegt. Alleen dat je iets laat zien van wat er in je gebeurt, terwijl je dichtklapt. Het is geen toverspreuk maar je neemt je partner mee in wat er bij jou van binnen gebeurt. Je onthult wat er gebeurt achter de stilte. Dat is hoe je verbinding maakt met een ander. Dat is kwetsbaarheid die past bij intimiteit.
Dit is niet ‘hoe jij nu eenmaal bent’
Je klapt niet dicht omdat dit is hoe je bent. Dit is aangeleerd gedrag. Omdat het ooit nodig was. En dat is goed nieuws (en als je meer van me hebt gelezen weet je dat ik dit vaker heb gezegd, maar sorry het is gewoon zo belangrijk!). Want wat aangeleerd is, kan ook weer worden afgeleerd. Dit is misschien hoe je tot nu toe doet, omdat je geen alternatief wist.
Ik klap dicht – en dat kan anders
Ik begeleid partners die willen leren hoe ze aanwezig kunnen blijven, zonder overspoeld te raken door emoties. Zodat gesprekken veiliger voelen. Afstand geen automatisme meer is. En verbinding niet iets is waar je bang voor hoeft te zijn. Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken. Je hoeft jezelf niet weg te cijferen. En je hoeft al helemaal niet te veranderen.
Juist niet.
Je bent welkom om een afspraak te maken.
Meer lezen over dit thema?
Als je merkt dat je vaker afstand voelt in gesprekken, herken je misschien ook dit:
- Ik kan het nooit goed doen in een relatie – over het gevoel van voortdurende spanning in de relatie
- Ik kan niet goed bij mijn gevoel komen – wanneer alles zich in je hoofd afspeelt
- Mijn man negeert me – geschreven vanuit het perspectief van de partner
Deze blog is geschreven vanuit het perspectief van een lezer in een relatie met een vrouwelijke partner. Het schrijft voor mij fijner als ik een gender keuze maak. Maar deze blog, is net als al mijn blogs, geschreven voor iedereen die zich hierin herkent, los van gender.
