Waarom maak ik ruzie met mijn partner? Het begint vaak klein. Het gaat over de vaatwasser. De hond. Iets wat vergeten is. Eigenlijk weet je al dat dit niet meer over de vaatwasser gaat. Je hoort jezelf praten. Je stem wordt harder, je zoekt naar argumenten. Nog één. En nog één. Eigenlijk weet je al dat het nergens heen gaat. Je weet dat het niet helpt. Maar stoppen lukt al niet meer.
De schaamte achteraf
Dat is misschien nog wel het ergste. Niet alleen de ruzie zelf. Maar die nasmaak, het gevoel achteraf. Dat je dingen hebt gezegd die je eigenlijk niet wilde zeggen. Dingen die je niet eens meende. Dat je harder was dan je wilde zijn. Dat je je partner pijn hebt gedaan. Of jezelf. Je weet dat je van jouw partner houdt. En je verlangt naar verbinding. Begrepen worden. Natuurlijk wil je geen ruzie. En juist daarom snap je jezelf soms niet. Waarom blijf je doorgaan terwijl een ander deel van jou allang ziet dat dit niet werkt?
Dit gaat niet over communicatie
Veel mensen denken dat ze beter moeten leren communiceren. Dat ze de juiste woorden moeten vinden. Rustiger moeten praten. Meer moeten luisteren. Maar meestal begint het veel eerder. Er gebeurt iets. Je partner zegt iets. Doet iets. Of doet juist iets niet. En ergens vanbinnen wordt iets geraakt. Misschien voel je je niet serieus genomen. Niet gehoord. Afgewezen misschien. En dat gevoel duurt vaak maar een fractie van een seconde. Want voordat je het goed en wel doorhebt neemt een beschermende reactie het stuur al over. Niet omdat je ruzie wilt. Maar omdat iets in jou probeert te voorkomen dat je geraakt wordt.
Alsof een pitbull zich vastbijt
Cliënten beschrijven het vaak alsof er iets in hen loskomt dat niet meer wil loslaten. Alsof een pitbull zich vastbijt. Wie A zegt moet nu ook B zeggen. Je wilt je punt maken. Dat de ander begrijpt wat jij bedoelt. Je moet jezelf verdedigen. En ondertussen raak je steeds verder verwijderd van wat er eigenlijk onder zit. Want onder die felheid zit vaak iets heel anders. Verdriet. Pijn. Angst. Of teleurstelling. Maar daar kom je op dat moment niet meer bij.
Waarom stoppen zo moeilijk is
Het lastige is dat je aandacht tijdens een ruzie bijna volledig naar buiten gaat. Naar je partner. Naar wat hij zegt. Wat zij doet. Naar wat er niet klopt. En waarom jij (altijd) gelijk hebt. Daardoor verlies je het contact met wat er in jou gebeurt. Misschien weet je soms niet eens meer waar het begon. Je merkt niet meer dat je geraakt bent. Het enige wat er overblijft is die enorme drang om door te gaan. En precies daarom voelt het achteraf soms alsof je wordt overgenomen.
Waarom maak ik ruzie met mijn partner? Van reactiviteit naar verbinding
De oplossing zit meestal niet in nóg beter je best doen. En zeker niet door je gevoelens weg te drukken. De eerste stap is leren herkennen wat er in jou gebeurt voordat de ruzie je volledig overneemt. Kun je opmerken dat je geïrriteerd raakt? Dat je jezelf wilt verdedigen (nog voordat je het het aan het doen bent)? Dat je de neiging voelt om uit te halen? Niet om dat weg te maken. Maar om het op te merken.
Want zodra je ziet wat er gebeurt, ontstaat er weer een keuze. Dan kun je zeggen: “Ik merk dat ik heel defensief word.” Of: “Ik voel veel irritatie opkomen.” “Ik heb de neiging om nu aan te vallen.” Dat klinkt simpel. En dat is het ook, maar het werkt wel, want er verschuift iets. Want je bent dan niet meer geïrriteerd, maar je spreekt voor je irritatie. Jij zit dan achter het stuur, niet je irritatie. En precies daar ontstaat weer ruimte voor verbinding.
Dit is geen trucje
Je reactie stoppen tijdens een ruzie met je partner vraagt iets van je. Dat je vertraagt. Dat je echt gaat opletten wat er nu eigenlijk gebeurt. En dat je niet meteen het eerste doet wat er in je opkomt. Natuurlijk gaat dat niet altijd direct goed. Maar elke keer dat je het wél doet, blijf je dichter bij jezelf en bij de verbinding.
Herken je dit? Dat je achteraf denkt: waarom deed ik dat nou weer? Dat je van je partner houdt, maar toch steeds opnieuw in dezelfde ruzies terechtkomt? In individuele coaching en relatietherapie help ik mensen begrijpen wat hen tijdens conflicten overneemt, zodat er weer ruimte ontstaat voor rust, verbinding en keuzevrijheid.
Wil je daar hulp bij? Neem gerust contact met me op.
