Het begint klein. Het gaat over de vaatwasser. De hond. Iets wat vergeten is. En dan gebeurt het weer. Je reageert feller dan je wil. Je hoort het terwijl je praat. Maar je bent al begonnen dus nu moet je doorzetten. Je voelt de irritatie maar weet eigenlijk niet goed waarom je nu zo fel reageert. En daarna denk je: waarom doe ik dit toch? Als je wil weten hoe je je reactie stopt tijdens een ruzie met je partner, moet je niet kijken naar wat je zegt. Maar naar wat jou overneemt.
Dit gaat niet over communicatie
Dit gaat over reactiviteit. Er gebeurt iets. Je wordt geraakt in iets. En dan voel je boosheid. Irritatie. Of iets dat daaronder zit. En dat neemt het gewoon over. Je stem verandert. Je woorden worden harder. Of je klapt juist dicht. Niet omdat je dat wil. Of zo bedacht had. Maar omdat een deel van jou het stuur pakt. En vanaf daar ben je elkaar kwijt.
Je spreekt niet met elkaar, maar vanuit je delen
Tijdens een ruzie spreek je vanuit een deel. Bijvoorbeeld vanuit boosheid. Je bent boos. En dat deel praat niet netjes. Dat valt aan. Of verdedigt. Of trekt zich terug. En je partner reageert vanuit zijn eigen emoties, die je partner over lijken te nemen. Zo zitten jullie niet in gesprek. Maar in een botsing. Jullie komen dan in een (eindeloos) reactief patroon samen. Maar dit klopt natuurlijk niet helemaal want je bent wie je bent, je voelt een emotie, maar je bent die emotie natuurlijk niet, dus het klopt niet helemaal.
Hoe doorbreek je dit reactieve patroon?
In plaats van direct te reageren, en de aandacht naar buiten te richten, ga je naar binnen. Je stopt. Al is het maar heel even. En dan probeer je te voelen, te voelen wat er is in je lijf. Vraag jezelf af: wat gebeurt er in mij?
Boosheid.
Spanning.
Teleurstelling misschien.
Je hoeft het niet weg te maken. En je hoeft er niets mee. Behalve het gevoel waar te nemen. Zodat je er niet volledig mee samen valt. Dus dan ben je de emotie niet meer, dan neem je de emotie waar, in jezelf.
Spreken vóór je delen, niet vanuit je delen
Vanaf daar heb je een keuze. Word je je emotie, of ga je jezelf meer reguleren? Zorg je dat je aanwezig blijft? Spreek je vanuit boosheid dan escaleert het. Spreek je vóór boosheid, dan verandert de dynamiek tussen jullie.
Dus dan zeg je niet: ‘Jij doet altijd…’ of ‘Waarom doe je dit nou weer?’ Geen woorden zoals altijd, nooit, weer. Deze woorden triggeren je partner, want hierin is geen ruimte, geen reflectie. Dit stuurt je een doodlopende weg in. Weg van de verbinding.
Je hoeft niet te liegen. Je blijft juist super eerlijk, door iets te zeggen als:
‘Er zit veel boosheid in mij. En ook frustratie.’
‘Ik merk dat ik wil uithalen.’
Je blijft aanwezig terwijl je spreekt. Dat maakt het eerlijk. Maar niet bedreigend. Omdat jouw emotie het niet overneemt. Gebeurt dat wel, dan blokkeert de emotie de verbinding. Terwijl als je voor je emotie spreekt, in plaats van uit je emotie, dan ben je zelf nog aanwezig, nog zichtbaar en dat is behalve eerlijker naar jezelf, ook voelt het veiliger voor jouw partner. Omdat je er nog bent.
Hoe stop je je reactie tijdens een ruzie met je partner?
Omdat jij niet aanvalt, hoeft je partner zich niet te verdedigen (kan natuurlijk wel, het is geen toverformule, zeker als je net begint;). Omdat jij niet verdwijnt, hoeft de ander niet harder te worden. De spanning zakt. Niet omdat het probleem weg is. Maar omdat niemand meer hoeft te vechten. En precies daar ontstaat iets anders.
Ruimte.
De re-turn: weer naar elkaar toe bewegen
Vanuit die ruimte kun je terug. Niet om je punt te maken. Maar om weer in contact te komen. Je luistert. Niet om te reageren. Maar om te begrijpen. En ondertussen blijf je bij jezelf. Je merkt wat er in je gebeurt. Je voelt wanneer je weer wil inspringen. En je blijft aanwezig met je aandacht bij wat er bij jou gebeurt, maar ook bij wat er in de ander gebeurt. Dat is (compassievol) luisteren vanuit jezelf.
Niet jezelf verliezen.
Niet jezelf afsluiten.
Maar aanwezig blijven bij allebei.
Van reactiviteit naar intimiteit
Dit is waar het verschuift. Niet omdat jullie ineens perfect communiceren met elkaar. Maar omdat je niet meer volledig wordt overgenomen. Je blijft. Bij jezelf. Bij de ander. En in het moment. En dat is wat intimiteit is. Niet dat het nooit schuurt. Maar dat je er samen in kunt blijven.
Dit is geen trucje
Je reactie stoppen tijdens een ruzie met je partner vraagt iets van je. Dat je vertraagt. Dat je echt gaat voelen wat er gebeurt. Dat je niet meteen doet wat in je opkomt. En dat gaat niet altijd goed. Maar elke keer dat je het wél doet, verandert er iets.
In jou.
En tussen jullie.
Hoe stop je je reactie tijdens een ruzie met je partner? Wil je leren hoe je dit doet? Dus niet erover praten, maar het echt anders gaan doen?
Dan help ik jullie daar graag bij.
Meer van mij lezen?
