Over de delen in ons die even rust willen
Soms is het chocola.
Niet omdat ik honger heb, maar omdat ik moe ben.
Niet lichamelijk moe — dat ook soms —
maar innerlijk.
Leeg. Overprikkeld. Uitgeput van doorgaan terwijl iets in mij eigenlijk wil stoppen.
Als ik chocola eet, gebeurt er iets zachts.
Er komt warmte.
Troost.
Even mag ik uitrusten.
Alsof er iets in mij zegt:
kom maar.
Je hoeft nu even niets.
Je hebt het verdiend.
Craving als vermijding
Ik heb lang gedacht dat die zin over chocola ging.
Dat ik iets moest beheersen. Of oplossen.
Maar IFS ziet dat anders. Als een slimme, snelle manier om je te beschermen.
Een craving verschijnt meestal niet zomaar.
Hij komt op momenten dat iets anders te veel wordt.
Wanneer er te veel prikkels zijn geweest.
Te weinig pauze.
En dan is daar ineens iets wat verlichting belooft.
Iets dat onmiddellijk werkt.
Iets dat je even uit jezelf haalt.
Even afstand
Wat zo’n moment oplevert, is geen chocola op zich.
Het is afstand.
Afstand van voelen.
Van spanning.
Van iets dat geen woorden heeft, maar wel zwaar is.
En dat werkt.
Snel. Betrouwbaar. Zonder ingewikkelde gesprekken.
Daarom grijpen we ernaar.
Niet omdat we onszelf tekort willen doen,
maar omdat iets in ons denkt: dit is nu nodig.
Craving als vermijding: beschermen in plaats van saboteren
Een deel in mij dat inspringt wanneer het te veel wordt.
Dat zegt: laat mij dit maar even oplossen.
Niet subtiel, niet verfijnd — maar wel effectief.
En zolang dat deel geen andere opties heeft, zal het blijven terugkomen.
Waarom stoppen niet helpt
Alleen stoppen met het gedrag verandert dan weinig.
Want wat eronder zit, blijft onaangeraakt.
De onrust.
De vermoeidheid.
Het gemis aan steun of rust.
Sterker nog: hoe harder je vecht, hoe harder het beschermende mechanisme vaak ingrijpt.
Niet uit koppigheid, maar uit zorg.
Wat wél iets opent
Wat ruimte geeft, is nieuwsgierigheid.
Zonder oordeel.
Zonder haast.
Wat is er gebeurd vandaag?
Heb je me afgewezen gevoeld, niet gezien?
Wat heb ik eigenlijk echt nodig? Wat is mijn behoefte?
Soms is dat rust.
Soms erkenning.
Soms simpelweg iemand — al ben ik het zelf — die zegt:
dit is ook veel.
En soms is het inderdaad chocola.
Bewust. Met aandacht. Zonder strijd.
Craving als vermijding: van begrijpen naar verzachten
Wanneer je craving als vermijding gaat zien als signalen in plaats van fouten,
verandert de toon van het hele innerlijke gesprek.
Er ontstaat zachtheid.
Keuzeruimte.
En vaak ook andere mogelijkheden om voor jezelf te zorgen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het kan.
En misschien begint daar iets essentieels: niet langer jezelf corrigeren, maar jezelf serieus nemen.
