Bang om lastig te zijn in je relatie? Slik je je behoeftes meestal in, uit angst dat je de ander afwijst?
Eigenlijk had je willen zeggen dat je het niet fijn vond dat hij weer zo laat reageerde. Of dat je het ongemakkelijk vond dat zij grapjes maakte over iets dat je kwetste. Je had willen zeggen dat je het jammer vond dat er geen rekening met je werd gehouden. Maar terwijl je dat wilde zeggen, zei je niets. En hoorde je in je hoofd:
Doe normaal.
Het is niet zo erg.
Straks ben je weer moeilijk.
En ineens ging het niet meer over wat jij voelde. Maar over hoe jij overkomt.
De binnenkant die niemand ziet
Aan de buitenkant ben je rustig, aardig en begripvol. Maar aan de binnenkant zit een deel van jou op het puntje van de stoel. Die voelt alles. Die weet precies wanneer iets schuurt. Wanneer je over je eigen grens gaat. Wanneer je eigenlijk wil zeggen: ‘Dit voelt niet goed.’ En tegelijkertijd is er ook een ander deel.
Dat deel houdt de wacht. Scant gezichten, de toon, de blikken, de ongemakkelijke stiltes. Dat deel van jou weet precies wanneer iemand geïrriteerd raakt. Of zich terugtrekt. En dat deel zegt dan kraakhelder: we gaan dit niet doen. Wij gaan niet lastig zijn, we lossen dit op, zonder gedoe. Stel je niet aan, slik weg.
Wat er echt gebeurt als je niets zegt
Je zegt ‘maakt niet uit.’ Maar het maakt uit. ’s Avonds lig je wakker en speel je het gesprek opnieuw af. Met de versie van jezelf die wél zei wat ze voelde. Je voelt dat iets in jou boos is. Dat je het niet eerlijk vindt. Voorbeelden uit het verleden buitelen over elkaar heen in je hoofd als argumentatie voor jouw gelijk, jouw gevoel. Je voelt een boos deel, dat deel schreeuwt in je hoofd dat het niet eerlijk is. Dat niemand rekening houdt met je. Ergens in je groeit iets wat je niet wilt voelen. Een soort stille teleurstelling. In de ander. Maar bovenal in jezelf. Waarom zei je nou niks? En dan komt die vertrouwde stem weer: zie je wel, je maakt het te groot.
Bang om lastig te zijn in je relatie
Je bent niet bang om lastig te zijn. Je bent bang om verlaten te worden. Dat is iets anders. En logisch. Het deel in jou dat alles inslikt, doet dat omdat het ooit leerde dat verbinding voorwaardelijk was. Dat je die kon verliezen. Dus zodra jij voelt: ik wil iets vragen, iets zeggen, ik voel iets… Gaat dat alarmsysteem af.
Doe het niet.
Je bent te veel.
Hou je in.
Alleen: wat toen veiligheid was (en hoogstwaarschijnlijk een slim idee) is nu zelfverlating. Je blijft wel in relatie. Maar niet helemaal als jezelf, omdat je het belang van de ander boven dat van jou stelt. Omdat je niet helemaal eerlijk bent naar jezelf en niet naar de ander. En je doet jezelf hiermee tekort.
Dit is wat je eraan kunt doen
Ga niet als een waakhond langs het hek ijsberen terwijl je je tanden ontbloot. Je hoeft anderen niet bang te maken. Grenzen stellen met gestrekt been is geen goed idee. Want dan schrikt de ander, zal je de ander verrassen, dan reageert de ander reactief: boos, of verdedigend.
Begin binnen. De volgende keer dat je iets wilt zeggen en het inslikt, doe dan dit. Voel waar in je lijf je het tegenhoudt. Keel? Borst? Buik? En stel jezelf intern de vraag: wat in mij is hier bang?
Wacht.
Misschien voel je spanning.
Of komt er een herinnering.
Misschien voel je alleen: dit kan niet.
Blijf daar even.
Erken dat er iets in je is, dat je probeert te beschermen. Leg je hand op die plek in je lijf en zeg in gedachte: ik snap dat je bang bent. Maar ik ben nu volwassen. Ik kan dit dragen. En dán pas, als het iets rustiger voelt, zeg je één zin hardop. Dat hoeft geen hele verhandeling te worden, of uitleg.
‘Dit deed iets met me.’
Of:
‘Dit vind ik belangrijk.’
Of:
‘Hier voel ik me niet prettig bij.’
Meer niet. Het hoeft niet groot te zijn. Alleen eerlijk, naar jezelf.
En als de ander het niet goed ontvangt?
Dan komt de echte test. Niet of jij lastig bent. Maar of deze relatie ruimte heeft voor jou. De mensen die alleen blijven zolang jij klein blijft, bevestigen precies waar je al bang voor was. Maar ze bewijzen ook iets anders: dat jij niet te veel bent. Je was alleen niet op de juiste plek. Gezonde verbinding voelt niet als op eieren lopen. Het voelt als: ik mag hier bestaan.
Misschien is dit herkenbaar. Over hoe je altijd de sterke bent. De redelijke. Degene die het begrijpt. Buigt. En soms zal jouw emmer ook vol zijn en implodeer of explodeer je. De ander zal verrast zijn, want ze weten niet wat er in jou gebeurt. Over het algemeen verlangen je vrienden, je partner je te zien. Over het algemeen wordt er niet van je verwacht dat jij je altijd maar aanpast en inschikt. Waarschijnlijk was dat vroeger zo, maar als je volwassen bent gaat dat knellen. Krijg je meer behoefte, verlangen jezelf te zijn. Het leven zo in te vullen zoals jij dat wil. Te ontdekken wat jij wilt.
En dat is een menselijke behoefte. Je bent zeker niet lastig omdat je die verlangens voelt.
Je bent levend en mag jezelf laten zien.
Bang om lastig te zijn in je relatie? En heb je behoefte om meer ruimte in te gaan nemen voor jouw behoeftes en verlangens? Wil je uitzoeken wie je eigenlijk bent en wat je nu eigenlijk zelf wil in je leven? Ik kan je helpen bij dit soort vragen. Wees welkom.
Meer van mij lezen?
