Toen Sam leerde fietsen, viel hij, op zijn knieën, handen, zelfs op zijn gezicht. Het viel me op dat, als hij viel, hij direct weer opstond en opnieuw opstapte. Geen gepiep of gejank. Geen één keer zei hij: “Ik kan het niet, het lukt me toch nooit.” Ik geloof dat hij in een middag heeft geleerd hoe hij zonder zijwieltjes moest fietsen. Maar indrukwekkender nog vond ik dat zelfvertrouwen. Hij deed best voorzichtig, maar was niet bang.

Voor mij is fietsen de perfecte metafoor voor het leven. Veel van de mensen die ik heb gecoacht (en ik herken het zelf helaas ook) voelen zich veilig in vermijding, ongelukkig en gefrustreerd, maar wel veilig. Zo lang je niet op de fiets stapt, kan je niet vallen. Conclusie: beter niet fietsen. De perfectionist in je is heel tevreden met deze uitkomst. Maar je dromen zul je niet waarmaken als je hier naar leeft.

Ergens hebben sommige van ons geleerd, opgepikt, dat falen desastreus is. Natuurlijk, soms biedt deze angst een welkome bescherming. Er zijn omstandigheden denkbaar dat je bepaalde situaties beter kan vermijden. Je wil geen nodeloze risico’s lopen met een onzekere of zelfs levensgevaarlijke uitkomst. Maar het mechanisme (van het vermijden als gevolg van faalangst) treedt ook in werking als het gaat om zaken die we ambiëren: dat kan om een baan gaan, of een relatie die we heel graag willen, een confrontatie, een lastige klus… Ons gevoel komt in opstand. Als je niet de garantie krijgt dat het precies goed gaat, totaal op jouw manier, is het ineens angstaanjagend om toch een poging te wagen. Dus liggen we veilig met een dekentje op de bank, terwijl het leven buiten doorgaat. Is dat niet eeuwig zonde?

Goed, de angst is er. Maar als je het nu toch zou proberen… zeker er is dat lelijke risico… dat het mislukt, dat het niet direct gaat zoals jij had gehoopt. Kijk dat verschrikkelijke monster diep in de ogen: jij mag er zijn angst, jij hoort ook bij mij, pak hem liefdevol vast onder zijn okseltjes, zet hem in de kinderstoel, slinger je been over dat zadel, zet je af en fiets. Fiets! Hoe groter de angst, hoe zoeter de overwinning, zelfs als je op je prachtige smoeltje smakt: je fietst! Fiets mensen, fiets!

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen